พระมหาบวรเสวตรฉัตรจงเสดจ์มาประชุมให้พร้อมกันในสถานที่นี้ ฟังซึ่งคำคนผู้จะเปนสักขิพญาณแก่กัน ถ้าเหนให้ว่าเหน ได้ยินให้ว่าได้ยิน รู้ให้ว่ารู้ ถ้าหมีได้เหนว่าได้เหน หมีใด้[วซ 1] ยินว่าได้ยิน หมี[1] รู้ว่ารู้ แผ่นพระธรณีอันหนาได้สองแสนสี่หมื่นโยชนอย่าได้ทรงซึ่งคนอันหาความสัจหมีได้ไว้เลย ให้เปนพิกลบ้าไบ้วิบัดิต่าง ๆ ถ้าจะไปบกเข้าป่าให้เสือกิน แลต้องอะสุนีบาตสายฟ้าฟาด แลบังเกิดอุบัดิโลหิตตกจากปากจะหมูกถึงซึ่งชีวิตรพินาศ อย่าให้ทันสั่งบุตรภรรยา แลคำสาบาลทังนี้จงให้ได้แก่คนอันหาความสัจมิได้
ประการหนึ่งให้ท่านตัดศีศะคนซึ่งเปนพญาณหาความสัจหมีได้ให้มากกว่าก้อนส้าวคนทังหลายในมนุษโลกยนี้ อนึ่งให้ท่านตัด มือ
เท้า เสียให้มากกว่าเส้นหญ้า อนึ่งให้ท่านเชีอดเนื้อคนอันหาความสัจมิได้ให้มากกว่าแผ่นดินอันหนาได้สองแสนสี่หมื่นโยชน อนึ่งให้ท่านควักตาคนอันหาความสัจหมีได้ให้มากกว่าดาวในพื้นอากาศ แลคนอันหาความสัจหมีได้นั้น ครั้นจุติจากมนุษแล้ว ให้ไปบังเกิดเปนเปรดในเชิงเขาคิชกูฎมีตัวอันสูงได้สามคาพยุต มีปากเท่ารูเขม เอาเลบตนแกะซึ่งโลหิตในกายกินเปนภักษาหาร สิ้นพุทธันดรกัลปหนึ่ง ครั้นจุติจากเปรดแล้ว ให้ไปตกในมหานรกทนทุกขเวทนาแสนสาหัศสิ้นพุทธันดรกัลปหนึ่ง ซึ่งหมีรู้ว่ารู้นั้น นายนิริยบาลเอากาย
- ↑ ก: ถ้าหมี
- ↑ มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “ใด้” เป็น “ได้” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
