หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๓๓๖
ภญาน
7
๗ มาตราหนึ่ง โยนพญาณนั้นคือทังสองอ้างพญาณ ๒
๓ คน พญาณพิสูทตัวแล้วกล่าวคดีสมอ้าง แลมีคำพญาณนั้นระบุะว่ามีผู้รู้เหนได้ยินด้วยอีกคน ๑
๒ คนก็ดี ท่านว่าให้เอาคำพญาณซึ่งระบุะอ้างต่อไปนั้นกฎเอาไว้ แล้วให้บังคับบันชา ถ้ามิควรจะสืบอย่าให้สืบ ถ้าควรที่จะสืบให้สืบ ถ้าโยนพญาณนั้นกล่าวสมคำพญาณ ท่านว่าชื่อชะนะสมพญาณ ถ้าโยนพญาณกล่าวคดีหมีสม อย่าให้ฟังถ้อยคำมันผู้เทจ์
8
๘ อนึ่งยลพญาณนั้นคือวานท่านให้ไป[1] นั่งรู้เหนด้วย แลคนนั้นก็รับว่ามีผู้รู้เหนสามต่อไซ้ ท่านให้พิดเคราะหดูคำเขาทังสองนั้น ถ้าสมแล้วให้ฟังเอาคำพญาณนั้นได้
9
๙ อนึ่งกลพญาณนั้นคือวานท่านไปถามเปนคำนับข้างหนึ่งรับ ท่านให้พิจารณาดู ถ้าเปนทิพพญาณ อุดรพญาณฟังได้ ถ้าเปนอุตริพญาณฟังเอาหมีได้ ท่านว่าบาปบุญคุณโทษไว้แก่ผู้กล่าว
10
๑๐ อนึ่งผู้มีอรรถคดีอ้างพญาณ ๆ ให้การแลแก้ค้านเข้า
- ↑ ก: ท่านไปให้
ม.ธ.ก.
