หน้านี้ได้ตรวจสอบแล้ว
๗๗
ทาษ
เบี้ย[1] ถ้า หญิง
ชาย ค่าตัวต่ำกว่า ๑๒
๑๔ แสน ให้ค่อย ใช้
สอย ผิดพลั้งสิ่งใด ทำแต่ภอควร อย่าให้เจ้าสีนข่มเหงใส่ ฃื่อ[2] คา
โซ่ตรวน ตีจำทำโดยอุก มีบาดเจบค้นหักบอดประการใด ท่านว่าเจ้าสีนมิชอบ แลให้ใหมผู้ทำนั้นเปนส่วน ทาษ
ไท ให้ยกแต่เบี้ยส่วนทาษนั้นไว้ เอาส่วนไทนั้นใหมผู้ทำเปน สีนใหม
พิไนย กึ่ง
10
๘ มาตราหนึ่ง มีอาสนฃายตัวฝากไว้แก่ท่านก็ดี ฃายเมียลูกหลานไว้แก่ท่านก็ดี เอาเงินท่านไป[3] มิได้ให้สารกรมธรรม์แก่ท่านมาให้ท่านใช้อยู่ ครั้นท่านตักเตือนจะเอาสารกรมธรรม์แก่มัน แต่มันผัด วัน
คืน อยู่ได้ ๙
๑๐ เดือนปีหนึ่ง ให้สิทธแก่เจ้าทาษเหมือนไถ่มาแต่ท้องสำเภา ถ้าเกิดลูก ชาย
หญิง ไซ้ ให้เอาเสมอลูกทาษเปนสิทธิ เพราะมันดูบังเหดุ[วซ 1] แก่ท่าน
11
๙ มาตราหนึ่ง ผู้ใดฃาดแคลนเอาลูกเมียญาติพี่น้องหลานเหลนผู้คนทาษไทไปฃายฝากไว้แก่ท่าน ๆ จะให้เบี้ย
- ↑ ข้อความเดิมว่า “บงเหดุ” แก้เป็น “บังเหดุ” ตามใบแก้คำผิด (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
ม.ธ.ก.
