หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๑๔
| แต่จำเภาะเตราะตรอกซอกทาง |
| แก่งเกาะขัดขวางอยู่หนักหนา |
| แสนลำบากยากใจที่ไคลคลา |
| ใครจะเห็นเวทนาบันดามี |
| สองวันบรรลุถึงวังยาง |
| คนึงวังอ้างว้างเกษมศรี |
| เคยเปนศุขทุกทิวาราตรี |
| โอ้ครานี้มีกรรมมาจำไกล |
| ถึงบางลานยิ่งดาลทรวงสมร |
| ให้ขุ่นข้อนอารมณ์หม่นไหม้ |
| จึงเร่งรีบนาวาคลาไคล |
| มาถึงไศลชลธีศีขรินทร์ |
| สูงส่งตรงโตรกโดดเดี่ยว |
