“กวีการเมือง” เป็นนามปากกาของนักปฏิวัติที่ยอดเยี่ยมท่านหนึ่งซึ่งใช้นามปากกาอื่น ๆ อีกหลายนาม เช่น “กวีศรีสยาม” “ศรีนาคร” “ทีปกร” “สมสมัย ศรีศุทรพรรณ” และ “สมชาย ปรีชาเจริญ” เป็นต้น
กวีการเมืองได้เริ่มมีความสำนึกทางการเมือง ตั้งแต่สมัยที่ท่านยังเป็นนิสิตปีที่สามของจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ประมาณปี พ.ศ. ๒๔๙๖ ด้วย ความสำนึกทางการเมืองอย่างสูง ท่านในฐานะเป็นสาราณียกรของสโมสรนิสิต ได้ออกหนังสือ “๒๓ ตุลา” ในลักษณะที่แปลกไปกว่ารุ่นก่อน ๆ คือ มีบทความ, เรื่องสั้น, กาพย์กลอนที่บรรจุเนื้อหาทางการเมืองมากมาย ผลก็คือทำให้หนังสือ ถูกอายัติ และท่านต้องถูกสั่งพักการเรียนหนึ่งปี รวมแล้วทำให้เสียเวลาเรียนไป ๒ ปี ยิ่งกว่านั้นท่านยังถูกนิสิตที่ป่าเถื่อนหัวศักดินา จำนวนหนึ่ง “โยนบก” โดยจับโยนจากยกพื้นเวทีของหอประชุมลงมาชั้นล่าง ทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บ ถึงต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่หลายวัน
แต่ความโหดร้ายทารุณเหล่านี้หาได้ยับยั้งปณิธานอันแน่วแน่ของท่านได้ไม่ ระหว่างพักการเรียนท่านได้ไปสมัครเป็นครูสอนภาษาไทยที่ ร.ร. อินทรศึกษา ณ ที่นั้นขณะที่สอนเด็กท่านได้ริเริ่มวิเคราะห์วรรณคดีไทยตามทรรศนะแบบลัทธิมาร์กซ์ ซึ่งทำให้สอนอยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องออกไป ต่อมาท่านได้ไปทำงานที่ น.ส.พ. “ไทยใหม่” ซึ่งมีคุณสุภา ศิริมานนท์ เป็นบรรณาธิการ ระหว่างนี้ท่านได้เริ่มวิจารณ์ศิลป์ หนังสือ และภาพยนต์ตามหลักลัทธิมาร์กซ์ ความตื่นตัวในเรื่องศิลปะนี้ทำให้ท่านเขียนบทความทาง ศิลปะหลายชิ้น เป็นการเสนอแนวคิดทางศิลปะตามแบบลัทธิมาร์กซ์ และเป็นการวิพากษ์ทฤษฎี “ศิลปเพื่อศิลป” ของชนชั้นนายทุน ซึ่งข้อเขียนเหล่านี้ ต่อมาได้รวบรวมเป็นเล่มขึ้น ภายใต้ชื่อว่า “ศิลปเพื่อชีวิต - ศิลปเพื่อประชาชน” ของ “ทีปกร”
