หน้า:วรรณกรรมต่างเรื่อง - ๒๕๐๕.pdf/16

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
ทั้งข้าวทั้งปลาของข้าหาย เอายักย้ายขายซื้อฤๅไฉน
ฤๅลอบลักตักให้แก่ผู้ใด จงบอกไปนะนางอย่าพรางกัน
ฯ ๔ คำ ฯ
  เมื่อนั้น นางประแดะตกใจอยู่ไหวหวั่น
ด้วยแรกเริ่มเดิมทูลพระทรงธรรม์ ว่าใครนั้นมิได้จะไปมา
ครั้นจะไม่ทูลความไปตามจริง ก็เกรงกริ่งด้วยพิรุธมุสา
สารภาพกราบลงกับบาทา วอนว่าอย่าโกรธจงโปรดปราน
วันนี้มีหน่อกระษัตรา เที่ยวมาสีซอขอข้าวสาร
น้องเสียมิได้ก็ให้ทาน สิ้นคำให้การแล้วผ่านฟ้า
ฯ ๖ คำ ฯ
  เมื่อนั้น ท้าวประดู่ได้ฟังนึกกังขา
ใครหนอหน่อเนื้อกระษัตรา เที่ยวมาสีซอขอทาน
เห็นจะเป็นอ้ายระเด่นลันได ที่ครอบครองกรุงใกล้เทวฐาน
มันเสแสร้งแกล้งทำมาขอทาน จะคิดอ่านตัดเสบียงเอาเวียงชัย
จึงชี้หน้าว่าเหม่มเหสี มึงนี้เหมือนหนอนที่บ่อนไส้
ขนเอาปลาข้าวให้เขาไป วันนี้จะได้อะไรกิน
ถ้ามั่งมีศรีสุขก็ไม่ว่า นี่สำเภาเลากาก็แตกสิ้น
แล้วมิหนำซ้ำตัวเป็นมลทิน จะอยู่กินต่อไปให้คลางแคลง
เจ้าศรัทธาอาศัยอย่างไรกัน ฤๅกระนี้กระนั้นก็ไม่แจ้ง
จะเลี้ยงไว้ไยเล่าเมื่อข้าวแพง ฉวยชักพระแสงออกแกว่งไกว
ฯ ๑๐ คำ ฯ
  เมื่อนั้น นางประแดะเลี้ยวลอดกอดเอวได้
เหมือนเล่นงูกินหางไม่ห่างไกล นึกประหวั่นพรั่นใจอยู่รัวรัว
โปรดก่อนผ่อนถามเอาความจริง เมื่อชั่วแล้วแทงทิ้งเถิดทูลหัว