หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๙
| จะอยู่ไปไยเล่าไม่เข้ายา | ตายโหงตายห่าก็ตายไป | |
| ฯ ๘ คำ ฯ โอด | ||
| ร่าย | ||
| ๏เมื่อนั้น | ท้าวประดูได้ฟังดังเพลิงไหม้ | |
| ดูดู๋อีประแดะค่อนแคะได้ | กลับมาด่าได้อีใจเพชร | |
| เอาแต่คารมเข้าข่มกลบ | กูจะจิกหัวตบเสียให้เข็ด | |
| ชะช่างโศกาน้ำตาเล็ด | กูรู้เช่นเห็นเท็จทุกสิ่งอัน | |
| ฯ ๔ คำ ฯ | ||
| ๏ว่าพลางทางคว้าได้พร้าโต้ | ดุด่าตาโตเท่ากำปั้น | |
| ผลักประตูครัวไฟเข้าไปพลัน | นางประแดะยืนยันลันกลอนไว้ | |
| ผลักมาผลักไปอยู่เป็นครู่ | จะเข้าไปในประตูให้จงได้ | |
| กระทืบฟากโครมครามความแค้นใจ | อึกกระทึกทั่วไปในพารา | |
| ฯ ๔ คำ ฯ เชิด | ||
| ๏บัดนั้น | พวกหัวไม้กระดูกผีขี้ข้า | |
| บ่อนเลิกกินเหล้าเมากลับมา | ได้ยินเสียงเถียงด่ากันอื้ออึง | |
| จึงหยุดนั่งข้างนอกริมคอกวัว | ว่าเมียผัวคู่นี้มันขี้หึง | |
| พอพลบค่ำราตรีตีตะบึง | อึงคงนักหนาน่าขัดใจ | |
| แล้วคว้าก้อนอิฐปาเข้าฝาโผง | ตกถูกโอ่งปาล้อแลหม้อไห | |
| พลางตบมือร้องเย้ยเผยไยไย | แล้ววิ่งไปทางตะพานบ้านตะนาว | |
| ฯ ๖ คำ ฯ รัว | ||
| ๏เมื่อนั้น | ท้าวประดู่ตาพองร้องบอกกล่าว | |
| หยิบงอบครอบหัวตัวสั่นท้าว | อ้ายพ่อจ้าวชาวบ้านวานช่วยกัน | |
| วัวน้ำวัวหลวงกูได้เลี้ยง | อิฐมาเปรี้ยงเปรี้ยงเสียงสนั่น | |
| สาเหตุมีมาแต่กลางวัน | คงได้เล่นเห็นกันอ้ายลันได | |
๒
