หน้า:วรรณกรรมต่างเรื่อง - ๒๕๐๕.pdf/39

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๓๓
 ร่าย
  บัดนั้น เสนารับสั่งมาลังปี๋
มะลุกปุกคุกเข่ามะเลาตี มะรันทังดังมีมะลีทา
เกณฑ์กันฟันแฝกมะแลกแจง คัดขุดลุดแชงมะแลงฉา
กะรับชับสรรพเสร็จมะเร็จตา สำเร็จตามบัญชามะลาเท
ฯ ๔ คำ ฯ เจรจา
  เมื่อนั้น พระมเหลเถไถมะไหลเถ
เสด็จขึ้นพลับพลามะลาเท มะไหลถอนนอนเอ้ทะเวกา
ฯ ๒ คำ ฯ
 ช้า
  เทวศกายคายคันรัญจวน ร้อนใจใคร่ครวญหวนหา
หวนโหยโดยดิ้นในวิญญา วิญญากจากปรามะราโท
มาแรมทางกลางป่าพนาดร พนาแดนศิงขรมะยอนโฉ
มาเย็นเฉื่อยเรื่อยร้างน้ำค้างโพร น้ำค้างพรมลมโวมะโรตอน
มารื่นต่างนางในรำไพพัด รำเพยเพียงเคียงรัตน์ปัจถรณ์
ประทมที่ศรีใสจะไลชอน จนหลับชิดสนิทนอนมะลอนชา
ฯ ๘ คำ ฯ ตระ
 ยานี
  มาจะกล่าวบทไป ถึงท้าวหัสไนยมะไหลถา
สถิตที่วิมานมะลานชา กายารุ่มร้อนมะลอนจี
จึงเล็งทิพเนตรมะเลดป่า ในชมพูแผ่นหล้ามะลาถี
เห็นพระมะเหลเถทะเวที มาแรมร้างค้างที่มะลีไช
เพราะไม่มีคู่จรูสม เสวยรมย์ราชามะลาไส
ผู้เดียวเปลี่ยวองค์มะลงไต จำเราจะให้มะไลทา
อันลูกท้าวไทมะไลที เลิศล้ำนารีมะลีถา
(๕)