หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๔๒
| ร่าย | ||
| ๏ออกจากขีดขินธานี | ปัถพีเลื่อนลั่นหวั่นไหว | |
| เร่งทัพขับพลสกลไกร | เข้าในเหมันต์ทันที | |
| ฯ ๒ คำ ฯ เชิด | ||
| ๏ครั้นถึงจึงถวายอภิวาท | ท้าวพิไชยนุราชเรืองศรี | |
| ด้วยบัดนี้สุวิญชาเป็นกาลี | ภูมีจะคิดประการใด | |
| ฯ ๒ คำ ฯ | ||
| ๏เมื่อนั้น | ท้าวบรมจักรกฤษณ์เป็นใหญ่ | |
| ได้ฟังคั่งแค้นแน่นใจ | ดูดู๋เป็นได้อีมณฑา | |
| ไปรักใคร่ไอ้เงาะมันเหมาะเหลือ | จะสับเชือดเลือดเนื้อให้สังขาร์ | |
| เหตุไฉนไยทำอหังการ์ | มาลักองค์บุษบาพาไป | |
| ฯ ๔ คำ ฯ | ||
| โอ้ | ||
| ๏เมื่อนั้น | วิมาลาอกสั่นหวั่นไหว | |
| กอดบาทยุขันเข้าทันใด | พระภูวไนยอย่าเพ่อโกรธา | |
| ลูกได้ผิดแล้วอย่าถือโทษ | พระสุริยงค์จงโปรดเกษา | |
| เมื่อข้าประสูติลูกยา | ได้ยินเสียงโศกาจาบัลย์ | |
| เจ็ดนางเอาผ้าพันตาไว้ | ภูวไนยอย่าเพ่อหุนหัน | |
| ว่าพลางครวญคร่ำรำพัน | ศรีประจันไม่เป็นสมประดี | |
| ฯ ๖ คำ ฯ โอด | ||
| ร่าย | ||
| ๏ด้วยพระลิ้นทองผ่องพักตร์ | แค้นนักดังจะม้วยเป็นผี | |
| ไปสมสู่อยู่กินด้วยกากี | นางเมรีร่ำไรแล้วไปตาม | |
| ตะโกนก้องร้องเรียกพ่อสังข์หอย | มาหาแม่สักหน่อยอย่าเกรงขาม | |
| เรียกพลางทางแถลงแจ้งความ | เกสรพราหมณ์ซวนซบสลบไป | |
| ฯ ๔ คำ ฯ โอด | ||
