หน้า:วรรณกรรมต่างเรื่อง - ๒๕๐๕.pdf/50

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๔๕
  ภูเอยภูมินทร์ พระอไภยนุสินอย่าสงสัย
อันองค์วิยดา จรกาลักไป
มโนราห์จึงให้ แก่ไชยสุริวงศ์
ทูลพลางทางจร นี่ศรพระองค์
ดั้นดัดลัดพง วิ่งตรงเข้าไพร
ฯ ๒๐ คำ ฯ
 ร่าย
  เมื่อนั้น พระโสวัตรรัศมีศรีใส
ครั้นเห็นมฤคีหนีไป ภูวไนยพิโรธโกรธา
กรกุมตระบองแก้วแววไว พร้อมเสนาในยักษา
แล้วเผ่นโผนโจนขึ้นไอยรา เคลื่อนคลาพหลพลไกร
ฯ ๔ คำ ฯ เชิด
  น้อยฤๅอีมัจฉากาลี คบชู้แล้วหนีพ่อได้
ทั้งเพชรมงกุฎวุฒิไกร คงบรรลัยด้วยมืออสุรา
ไสช้างพลางเร่งจัตุรงค์ สององค์เที่ยวเสาะแสวงหา
คนึงหวนครวญถึงบุษบา แก้วตาของพี่อยู่แห่งใด
พระกู่ก้องร้องเรียกเกสรน้อย แม่ยอดสร้อยนารีอยู่ที่ไหน
ให้ขัดสนทลนทลายไป ภูวไนยข้อนทรวงเข้าโศกา
ฯ ๖ คำ ฯ โอด
 โอ้
  โอ้นางมณฑามารศรี ป่านนี้จะละห้อยคอยหา
เจ้ามีครรภ์เจ็ดเดือนไม่เคลื่อนคลา ไกยวัลริษยาอาธรรม์
จำจะไปสังหารผลาญชีวิต ปโรหิตพ่อลูกให้อาสัญ
แล้วจะชุบบิตุรงค์ทรงธรรม์ จะได้พาอำพันมาธานี
ฯ ๔ คำ ฯ