หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๔๘
| อันนางเทพลีลายาใจ | ที่พระองค์เก็บได้ที่ในกลอง | |
| จงกลับไปภิรมย์สมสนิท | เชยชิดสมสู่เป็นคู่สอง | |
| อันข้าไซร้จะอยู่ในผะอบทอง | พระไปครองนัคราให้สำราญ | |
| ฯ ๖ คำ ฯ | ||
| สมิงทอง | ||
| ๏อนิจจา | นางสำมนักขายอดสงสาร | |
| ศรีสวัสดิ์มาตัดรอนราน | ใช่จะแต่งพจมานมาพาที | |
| กำลังฤทธิ์ปู่เจ้าเขาเขิน | จึงเผอิญให้ชังมเหสี | |
| ไม่ทันสั่งนางลักษณวดี | พระลอจรลีตามไป | |
| ฯ ๔ คำ ฯ เชิด | ||
| ช้าปี่ | ||
| ๏เมื่อนั้น | นางประทุมเทวีศรีใส | |
| ผวาตื่นฟื้นองค์อรไทย | ไม่เห็นพระภูวไนยที่ไสยา | |
| นางเที่ยวค้นคว้าหาจบ | มิได้พบพระไกรวงศ์พงศา | |
| เห็นโลหิตผิดแล้วนะอกอา | ทั้งหอกยนต์อยู่หน้าบัญชรชัย | |
| เกิดเหตุทั้งนี้เพราะพี่เลี้ยง | แท้เที่ยงมั่นคงไม่สงสัย | |
| สองกรข้อนทรวงเข้าร่ำไร | นางอุทัยเพียงจะสิ้นสมประดี | |
| ฯ ๖ คำ ฯ โอด | ||
| โอ้ | ||
| ๏โอ้ว่าพระทูลกระหม่อมแก้ว | หนีเมียไปแล้วพระโฉมศรี | |
| มิได้สั่งสนทนาพาที | สกุณียังรู้สั่งยมนา | |
| จระเข้ยังรู้สั่งอากาศ | สิงหาราชยังรู้สั่งมหิงสา | |
| หัศรังยังรู้สั่งไอยรา | นาคายังรู้สั่งสุบรรณบิน | |
| เหมราชยังรู้สั่งซึ่งคูหา | แต่มังฉายังรู้สั่งซึ่งไพรสิณฑ์ | |
| พยัคฆ์ยังรู้สั่งมฤคิน | พระภูมินทร์ควรฤๅไม่อาลัยลา | |
| ฯ ๖ คำ ฯ | ||
