หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๖๔
| พิรุณโรยโปรยมาเวลาดึก | คะนึงนึกถึงนางสำอางโฉม | |
| ถ้าเหาะได้จะไปพาเอามาโลม | ประคองโฉมโลมเล่นไม่เว้นวาง | |
| นี่จนจิตฤทธีหามีไม่ | ยิ่งคิดไปสารพัดจะขัดขวาง | |
| ระทวยทอดกอดหมอนลงนอนคราง | กลัวจะค้างมรสุมกลุ้มหัวใจ | |
| ยิ่งคิดคิดจิตคล้อยละห้อยหา | ชลนาเอิบอาบพิลาปไหล | |
| กลางคืนหนาวกลางวันร้อนอ่อนฤทัย | เมื่อครั้งไรจะพ้นข้อทรมาน | |
| ถึงเดือนสิบเห็นกันเมื่อวันสารท | ใส่อังคาสโภชนากระยาหาร | |
| กระยาสารทกล้วยไข่ใส่โตกพาน | พวกชาวบ้านถ้วนหน้ามาธารณะ | |
| เจ้างามคมห่มสีชุลีนบ | แล้วจับจบทัพพีน้อมศีรษะ | |
| หยิบเข้าของกระยาสารทใส่บาตรพระ | ธารณะเสร็จสรรพกลับมาเรือน | |
| พอลับเนตรเชษฐาอุราร้อน | แสนอาวรณ์โหยให้ใครจะเหมือน | |
| ไม่รู้ที่จะวานใครไปตักเตือน | ให้มาเยือนเยี่ยมพี่ถึงที่นอน | |
| ถ้าเข้าชิดอิดออดจะกอดรัด | สอดสัมผัสเคล้นทรวงดวงสมร | |
| แม้นข่วนหยิกพลิกหันจะกันกร | ทำแง่งอนพี่จะง้อให้ท้อใจ | |
| จะเป่าด้วยคาถามหาเสน่ห์ | อิธะเจทำผงให้หลงใหล | |
| โอ้ยามนี้โฉมตรูก็อยู่ไกล | ทำไฉนจะได้มิตรมาชิดเชย | |
| ขอเชิญเทพทุกสถานพิมานสถิต | ช่วยเตือนมิตรให้มาเยือนอย่าเชือนเฉย | |
| อย่าให้เรียมคอยท่าอยู่ช้าเลย | ไม่ได้เชยนุชนงค์ฉันคงตาย | |
| อันหญิงอื่นดื่นไปทั้งไตรจักร | ไม่มีรักเหมือนนุชที่สุดหมาย | |
| ขอให้ได้แนบน้องประคองกาย | อย่าคลาดคลายตราบเท่าเข้านิพพาน | |
| ยิ่งรำคาญแค้นใจให้สะอื้น | ถ้างามชื่นเห็นคงจะสงสาร | |
| แม้แลกเปลี่ยนน้ำใจอาลัยลาญ | คงรำคาญเหมือนเรียมที่เตรียมตรอม | |
| ถ้ายอดรักรักรวบประจวบจิต | คงได้ชิดเชยแนบแอบถนอม |
