หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
| หม่อมเป็ดตรึกนึกแหนงอยู่ในใจ | ตัวคนไรไปเล่าจนถ้วนถี่ | |
| จะเป็นคนอื่นไกลนั้นไม่มี | เพราะลุงทองจนพาทีทุกสิ่งอัน | |
| แม้นมิบอกหลวงนายอีกนายหนึ่ง | ก็บอกนายผึ้งตาพองเป็นแม่นมั่น | |
| จึ่งได้แจ้งกิจจาสารพัน | ให้ตาแจ้งมาแกล้งกลั่นบรรยาย | |
| ครั้นเขาทำน้ำยาเวลาค่ำ | หม่อมเป็นขำนึกอยากเป็นมากหลาย | |
| เคยรับประทานครั้งไรไม่สบาย | กระหายหอบบอบช้ำระกำใจ | |
| ลุงทองจีนจึ่งปรามห้ามหม่อมเป็ด | น้ำยาเผ็ดแสบร้อนกระฉ่อนไส้ | |
| ของแสลงแล้วจะแกล้งรับทานไย | จะหอบฮักหนักไปจะเสียที | |
| หม่อมเป็ดตอบคำว่าน้ำยา | รับทานมาเผ็ดร้อนแต่ก่อนกี้ | |
| โดยจะหอบขึ้นมายาฉันมี | คุณโม่งพี่ดิฉันท่านสอนไว้ | |
| ลุงทองจีนจะใคร่ได้รู้ความ | จะซักถามเอาตำรายาให้ได้ | |
| หม่อมเป็ดปิดอิดเอื้อนเบือนบิดไป | เพื่อมิให้ใครรู้ตำรายา | |
| ครั้นเวลาระฆังตีสี่ทุ่มนาน | เขายกเอาพานขนมจีนมาตั้งหน้า | |
| หม่อมเป็ดเจาะปากอยากเต็มประดา | เข้าคว้าเอาทันทีตะลีตะลาน | |
| คุณลุงว่าน้ำยากินไม่ชอบ | จะหืดหอบขึ้นมามากลำบากจ้าน | |
| มิพอที่จะตนทนทรมาน | จะรับประทานทำไมให้เวทนา | |
| หม่อมเป็ดอยากเหลือทนจนสิ้นอาย | แล้วอุบายลุงทองจีนจ๋า | |
| ถึงจะหอบขึ้นเดี๋ยวนี้ฉันมียา | ก็ออกบอกตำรามาพลัน | |
| โดยน้ำยามานั้นไม่ชอบจะหอบโครง | คุณโม่งหม่อมพี่เธอสอนฉัน | |
| เอาดอกลำโพงมาใส่ลงในตะบัน | เกลือสินเธาว์เท่ากันขยันจริง |
– ๒๒ –
