หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
103
๑๐๓
...หูเราแว่วเหมือนเสียงดนตรี...มันเป็น
เพลงเศร้าๆ ฟังแล้วใจหาย ... มีเสียงร้องโอดโอย เจ็บปวดปนมากับเสียงฝีเท้าและเสียงดนตรี...
นักคำนวณที่เล่นกับไฟ
ผมลอยละล่องอยู่นานเดือน โดยยังไม่ยอมหางานทำ เนื่องจากเรื่องในใจยังไม่แจ่มใสดี แต่การอยู่เฉยๆ เที่ยวๆ เตร่ๆ หนักเข้าก็ชักละอายใจ เกิดเป็นคนโตจนหนวดเต็มปากเต็มคางแล้วยังอาศัยพระอยู่ที่วัดรู้สึกว่าจะเลวทรามนัก ส่วนคุณนพน่ะท่านไม่มีอะไรเลย ผมจะอยู่กับท่านจนแก่ท่านก็ยินดี เพราะรักและเมตตาผมอยู่อย่างเดิม เพื่อนของคุณนพนั่นเองเป็นคนมาชวนผมไปทำงาน แต่บังเอิญงานในหน้าที่นั้นจะต้องมีความรู้ทางภาษาอังกฤษเป็นอย่างดี และบังเอิญอีกเช่นกัน ภาษาอังกฤษของผมงูๆ ปลาๆ เต็มทน ผมจึงต้องหาครูภาษาเป็นพิเศษและเรียนลัด และครูคนนั้นก็เป็นเพื่อนกับคุณนพอีกนั่นเอง เป็นผู้ใหญ่ที่จัดเจนทางภาษาดีมาก เป็นนักเรียนอังกฤษที่อยู่อังกฤษนานมาก แกมีบ้านที่เป็นมรดกของแกที่หลังตลาดยศเส เลยเปิดสอนภาษาอังกฤษเป็นพิเศษในยามค่ำโดยมีเพื่อนๆ ร่วมกันสอน ผมได้เริ่มไปเรียนลัดเป็นพิเศษกับตัวคุณครูพยุงเองทีเดียว
ครั้นเรียนไปได้สักสามสี่เดือน รู้สึกว่าครูพยุงจะมีธุระอะไรยุ่งๆ ผม
