หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
111
๑๑๑
เลยกับผี ทั้งเคยเป็นสามีของผีมาแล้ว แต่ผีคนอื่นผมกลัวเว้นแต่ผีมาลียอดรักของผมเท่านั้นไม่กลัว ยังรักและครวญหาอยู่ทุกวันนี้ ผมกลับมาวัดก็เล่าให้คุณนพฟังทุกๆ อย่างที่ได้พบได้เห็นมาจากครูพยุง
"เอ๊ะ จะไปกันใหญ่" คุณนพพูดออกมา "เอ ครูพยุงเข้าใจผิด ผีน่ะจะไม่ยอมทำอะไรให้กับใครในสิ่งไม่เห็นเป็นประโยชน์"
"แต่ผีบางรายอาจจะช่วยบ้างกระมัง?" ผมว่า เพราะเคยพบมาแล้ว ที่ผมหลงอยู่ร่วมกับผี ผีสำแดงเดชช่วยอะไรๆ ได้สำหรับคนที่เขารัก
"ฉันเชื่อว่าเขาไม่ช่วย! ถ้าเขาจะช่วยให้มนุษย์เกิดความโลภ ต่อไปก็จะพากันกวนวิญญาณเขาไม่หยุดหย่อน เคยพบผีพ่อแม่เคยมาบอกหวยเบอร์เราบ้างหรือเปล่า ผีเป็นผู้รักสงบในทางของเขา ส่วนมนุษย์จะมีเรื่องอะไรก็ช่วยตัวเองไปซิ ทำไมทำเป็นคนเห็นแก่ตัว ถามจริงๆ เถอะ มนุษย์เราเคยช่วยอะไรผีบ้างเล่า เขาอยู่อย่างสุขสบายแล้ว เราตามไปกวนเขาอีกไม่รู้จักจบเลยมนุษย์เรานี่ แม้แต่ทำบุญตักบาตร ถึงจะหวังไปให้ผีกิน ตัวเองยังตั้งใจอยู่ว่ากุศลนั้นจะส่งตัวไปสวรรค์ อนิจจา มนุษย์เรา" คุณนพพูดอย่างตำหนิคนใช้ผีอย่างไม่ไว้เยื่อไว้ใยเลย ถือเอาเป็นคนเห็นแก่ตัว
"ถ้าท่านจะไปเทศนาให้ครูพยุงฟังบ้างก็จะดี" ผมออกความเห็น
"ยาก!" ท่านร้องและถอนใจ "ไม่มีประโยชน์อะไรกับคนที่กำลังพุ่งปราดดังน้ำเชี่ยว ถ้าเขาเกรงใจเรา เขาก็จะรับปากพอไปที แต่ใจเขาซิจะให้ตามที่เราขอหรือหาไม่ การเตือนใครสอนใคร ถ้าเขาไม่รับฟังเราก็เปลืองหัวใจเราเอง พระพุทธเจ้ายังไม่สอนคนทั่วๆ ไปเลย ทั้งๆ ที่ท่านมีความสำคัญอยู่อย่างที่สุด ดีไม่ดีคล้ายหลงตัวเองว่าดีกว่าใครๆ จึงเที่ยวสอนเขา"
อีกสองวันต่อมา ครูพยุงได้บอกกับผมว่าการอัญเชิญผีนั้นเรียบร้อยลงแล้ว ให้ผมเอาเงินของผมไปซื้อสลากกินแบ่งมาเถิด ผมก็ทำตามที่ครูบอก พอถึงวันที่จะออกรางวัล ครูพยุงกับผมก็ไปกันที่ทำการออกรางวัล ซึ่งในชีวิตผมก็เคยเป็นครั้งแรกที่เหยียบย่างเข้าไป มีผู้คนคึกคักมาก ล้วนแต่ผู้
