หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
116
๑๑๖
อย่างรวดเร็วกะทันหันนัก ผมล้มตัวลงนอนที่เตียงหนึ่งถอนหายใจอย่างแรง นึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรต่อไป ภาพที่เห็นเมื่อสักครู่ยังจับแน่นในห้วงคิด
เราทั้งสองจะหลับไปเมื่อไรไม่ทราบ มารู้ตัวเอาเมื่อตอนสายมาก คล้ายมันจะอ่อนเพลียหัวใจอย่างไรพิกล ผมลาจากครูพยุงกลับมาวัดและรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดทุกตอนทุกคำพูดที่ได้ยินให้คุณนพฟัง คุณนพฟังอย่างตื่นเต้นและนิ่งขรึมอยู่สักครู่
"นั่นคือ ถึงคราวที่ครูพยุงจะต้องหยุดการพนัน" คุณนพว่า "คนชราที่เห็นในภาพนิมิตนั้นอาจจะเป็นบิดาของครูพยุง และครูพยุงหลงตั้งพิธีเรียกวิญญาณบิดาให้ช่วยในการพนันที่สุมใจจะเอาชนะ แต่มีใครคนหนึ่ง อาจจะเป็นผีบ้านหรือเจ้าของที่ก็ได้มาทำนิมิตให้เห็นเหตุการณ์เพื่อให้เลิกพิธีนั่นเสีย แต่เรื่องที่น่ากลัวและน่าคิดที่ว่าคนคนนั้นพูดว่าบ้านที่อยู่นั้นจะถูกเพลิงไหม้ นีแหละครูพยุงจะโดนกรรมซ้ำสอง ฉันชักสงสารและห่วงจะต้องไปเยี่ยมที่บ้านโรงเรียน เรื่องพระเพลิงจะเกิดเมื่อใดนั้นก็น่าจะคิดและระวังหรือคิดขยับขยายเสียก่อน มิฉะนั้นอาจจะสิ้นเนื้อประดาตัว" คุณนพพูดในตอนท้ายที่สุด
ทุกวันนี้ผมยังคงไปเรียนภาษาอังกฤษและคอยระวังเสียงฟืนเสียงไฟอยู่ทุกเวลา และเตือนครูพยุงให้นึกถึงคำพูดของคนนั้นที่ว่าจะเกิดเพลิง ครูพยุงก็รับปากว่ากำลังคิดอยู่จะหาทางขยับขยาย เรื่องทั้งเหลายที่ผมมาเล่าให้ฟังกันนี้ก็หลังจากเวลานั้นมานาน และก็เป็นหลังจากไฟได้เผาผลาญหมู่บ้านหลังตลาดยศเสไปแล้ว และบัดนี้ตัวตลาดยศเสก็กลายเป็นโรงภาพยนตร์ที่ใหญ่โตไปแล้ว
