หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
121
๑๒๑
ญาติเขาเป็นชาวภาคใต้ และครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เขาทั้งหมดตายค้างป่าช้าและตัวคุณได้เกิดใจบุญช่วยออกเงินจัดการรวมเผาที่วัดภาคใต้นั่นแหละ ครั้นบัดนี้เขารู้ว่าคุณกำลังเข้าตาจน จึงขอร้องให้ฉันผู้เป็นเจ้าของที่นี้มาช่วยคุณให้หลุดพ้นตาจน" ผมฟังแกพูดอย่างคนฝัน แต่เบาความกลัวลงเพราะผู้ที่ปรากฏกายให้เห็นนั้นบอกจะมาดีมาช่วยผม แต่มันก็มัวๆ คล้ายความฝัน จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง หัวใจค่อยเชื่องกว่าครั้งแรก ครั้นจะไม่พูดเสียบ้าง เดี๋ยวแม่โกรธขึ้นมาจะเป็นอย่างไรบ้างก็หารู้ไม่ จึงพยายามฝืนพูดออกไปอย่างตะกุกตะกัก
"คุณ...คุณจะช่วย...จะช่วยอย่างไร?"
"ฉันช่วยทุกอย่างที่คุณกำลังเป็นอยู่" แม่หญิงนั้นพูด "บ้านที่แพ้พนันเขาไปจะกลับได้คืนมา เงินสดจะได้กลับมา"
ผมฟังเธอพูดคำนี้ทั้งๆ มีความกลัวอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าฟังเข้าที ถ้าแกช่วยผมได้ผมก็ไม่ใช่อ้ายกุ๊ยที่มีแต่ตัว แต่มันจะจริงหรือเปล่า ขณะนี้ผมหลับอยู่หรือเปล่า กำลังฝันอยู่หรืออย่างไร แต่ผมว่าผมกำลังตื่นอยู่และกำลังผจญอยู่กับผู้ที่มีอำนาจน่ากลัวของคนทุกๆ คนในโลก ความเงียบกำลังครอบคลุมบ้านผมอยู่ รู้สึกว่าแม้เข็มสักเล่มตกลงที่พื้นก็จะได้ยิน และในเวลานี้ผมไม่มีเพื่อนเลยในบ้านนี้ เพราะผมบอกเลิกคนใช้หมดแล้วเมื่อรู้ตัวว่าผมหมดสิทธิ์ในบ้านนี้แล้ว
"คุณไม่เชื่อฉันใช่ไหมล่ะ?" แกถาม ผมอึกอักใจ นึกอยู่ว่าผมกำลังยิ้มแหยๆ แต่จะยิ้มหรือเปล่าตัวเองไม่รู้
"คนที่กล้าทำลายตัวเองนี่ทำไมขี้ขลาด ช่างเป็นคนที่ไม่น่าจะมีดีเหลืออยู่เลย" แกว่า
คำพูดของแกทำให้ผมชักโมโห ชักจะกล้าขึ้นหน่อย ผมนี่ถูกประณามว่าเลวทรามอย่างนั้นทีเดียวหรือ นึกฮึดขึ้นมาว่าความจริงผมเองก็เตรียมตัวจะตายอยู่แล้วเหตุใดจึงมากลัวผู้ที่ผมก็ต้องไปพบเขาถ้าผมตายแล้ว
"เหตุใดคุณคิดจะมาช่วยคนเลวอย่างผมล่ะ?" ผมกล้าถามอย่างเล่นลิ้น
