หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
128
๑๒๘
เมื่อไหร่ แม่เกิดหายไปเสียเฉยๆ อ้ายเสี่ยก็เอาผมตาย ทั้งๆ ก็รู้อยู่ว่าแม่นางจะมาช่วยกู้ฐานะผม ผมก็ตัดสินเอาเองไม่ได้ เพราะยังไม่รู้ว่าโครงการของเธอจะเป็นไปอย่างนี้หรือเปล่า ข้อใหญ่ผมยังคงเกรงกลัวแม่นางอยู่อย่างเก่า เวลาใดที่แม่นางปรากฏตัวให้เห็นอยู่กับตาก็พอบรรเทาความกลัวลงบ้าง แต่เวลาใดไม่เห็นร่างกายของแกอยู่ด้วยผมก็แทบอยู่ไม่ได้ในบ้านนี้ ผมกลัวความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเธอกำลังอยู่ที่ไหนและตรงไหน มันหนาวสะท้านขึ้นมาเอง เธอกำลังมองผมอยู่หรือเปล่า บ้านนี้ผมปลูกใหม่ ไม่เคยมีใครตายทับบ้าน แต่ว่าแม่นางนี้เป็นเจ้าของที่ดินที่ผมปลูกอยู่ แม่นางก็ย่อมเดินได้ตลอดบ้านอย่างสบาย ไม่มีทางอะไรจะไปห้ามปรามกีดกันเธอได้ แต่ว่าเธอมาดีมาอย่างเมตตาอนุเคราะห์ผมอย่างน่าเคารพอย่างสูง
ความจำเป็นอย่างยิ่ง หนึ่ง ผมจะหมดบ้านที่คุ้มกะลาหัว สอง ถ้าไม่ทำสิ่งใดตามที่เธอวางโครงการไว้เธออาจโกรธและเกลียดผม และถ้าเธอโกรธ ท่านผู้อ่านลองนึกดูว่าผมจะเป็นอย่างไรบ้าง ท่านผู้อ่านย่อมเห็นทางข้างหน้าอยู่แล้ว คือเธอผละจากไปผมก็เป็นอ้ายกุ๊ย หรือกว่านั้นเธออาจจะบีบคอผมตายก็ได้ ผมนั่งคอยการปรากฏตัวของเธอที่ห้องรับแขกค่อยสว่างหน่อย ไม่กล้าจะนั่งที่ห้องอื่นๆ นาฬิกาตีบอกเวลาผางๆ ขึ้น ผมสะดุ้งทั้งตัว และเสียงของเธอก็ลอยโพล่งพร้อมมากับเสียงนาฬิกา
"คุณนี่เป็นคนใจวอกแวกไม่หนักแน่นเลย" เสียงเธอพูด และไม่เห็นร่างกาย ผมหนาวสะท้านพนมมือด้วยความกลัว
"ผมกลัวคุณขอรับ กรุณาให้ผมเห็นร่างกายด้วยเถิดขอรับ" ผมขอร้องเสียงสั่น
"จะถามฉันว่าจะยอมไปเป็นเมียอาเสี่ยเขาใช่ไหม?" เธอถาม
"ถูกขอรับ" ผมตอบอย่างใจสั่น "ผมยังกลัวพูดอะไรกับเสี่ยเขา เพราะเป็นแผนการของคุณ ผมต้องถามก่อน" พอผมพูดจบ ร่างกายของเธอก็ปรากฏขึ้นในร่างที่งามหยาดเยิ้ม ผมสะดุ้งนิดหนึ่งแล้วก็ระงับความกลัวลง
