หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
137
๑๓๗
"นี่แหละครับมันเรื่องยุ่ง" นายมั่นว่า "เมื่อคุณอำนาจไปผ่าตัดน้้นจะเป็นโดยหมอให้ยาสลบมากไปหรือกำลังคุณอำนาจไม่พอก็ไม่ทราบ เลยผ่าตัดและเย็บท้องเสร็จแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ตายไปเลย เมื่อไปสวดศพกันที่วัดแล้วก็เก็บศพไว้วัดตามระเบียบ ทีนี้ทางห้องภาพปั้นซิครับ ทั้งคุณนายและพวกลูกๆ ขอร้องให้ปิดห้องตายเลย ไม่มีธุระร้อนจริงๆ ไม่เปิดเลย"
"แต่ที่บ้านก็กว้างขวางไม่ใช่เรอะ?" คุณนพพูด "เพียงปิดห้องนี้ตายก็ยังมีที่อยู่ที่อาศัยอีกมากมายไม่ใช่รึ"
"อย่างนั้นก็ใช่ละครับ แต่มันก็เดือดร้อนอย่างอื่นอีกครับ" นายมั่นพูดแล้วทำหน้าเมื่อย
"เดือดร้อนยังไงล่ะ?"
"คุณนายนิ่มนวลภรรยาคุณอำนาจเล่าให้ผมฟังว่า ลูกชายกับลูกสาวที่อยู่มหาวิทยาลัย เห็นภาพปั้นนั้นเดินไปที่ท่าน้ำ ออกจากห้องเดินไปด้วยกิริยาแข็งๆ ไปยืนดูฝั่งน้ำอยู่หน่อยแล้วเดินกลับเข้าห้องดังเดิม ลูกชายลูกสาวยืนยันว่าเห็นถนัดตาเลย เพราะแสงไฟยังมีอยู่บ้าง และคืนนั้นก็มีแสงเดือนช่วยนิดหน่อย"
พวกเราที่นั่งฟังมีครูพยุงผมและคุณนพยังไม่เชื่อลงไปเด็ดขาด เพราะเราไม่ได้เห็นเอง และผู้ที่เห็นก็ยังเป็นเด็กหนุ่มเด็กสาวนัก มีความไม่ชอบและกลัวอยู่เป็นทุนแล้ว ตาอาจจะฝาดไปได้
"แต่ครั้งนี้คุณนายนิ่มนวลเห็นเองเลยครับแกว่าวันนั้นฝนตกตอนใกล้ค่ำ ตัวแกยืนอยู่ที่หน้าต่างตึกชั้นบน และชั้นล่างก็มีไฟอยู่บ้างแต่ไม่สว่างนัก คุณนายแกเห็นภาพขาวๆ ยืนตากฝนอยู่ที่โคนต้นจันทน์ แกก็เพ่งตามองว่าใครมายืนตากฝน พอฟ้าแลบแปลบเท่านั้นก็เห็นชัดว่าภาพปั้นคุณพ่อ มายืนอาบน้ำฝนอยู่ และลูกตาของภาพนั้นยังตรงกับตาคุณนายเป๋งเลย"
"เอ๊ะ! ก็เอาการแฮะ" ครูพยุงครูภาษาอังกฤษของผมพูดออกมา "เรื่องอย่างนี้ผมรู้ว่ามันเป็นความจริง การตายใหม่ๆ ของใครๆ ก็ตาม เขาไม่ปั้นรูปคนคนนั้นให้โตเท่าตัวจริงเลย ถ้าโตเท่ายักษ์หรือไม่ก็เล็กกว่าตัว
