หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
138
๑๓๘
จริงยังมองดูว่าเป็นภาพตุ๊กตา ถ้าเท่าตัวคนจริงๆ มันจะไปกันใหญ่ มันทำให้รู้สึกว่าเป็นผีของคนคนนั้น รูปปั้นอย่างนี้ถ้าเจ้าตัวยังไม่ตายมองดูแล้วก็น่ารัก แต่ตายลงเมื่อใดก็คล้ายว่าภาพที่เห็นนั้นคือผู้ตายมายืนอยู่ข้างหน้าเรานี่เอง"
"ที่นายมั่นรับปั้นและหล่อภาพนั้นน่ะ ทำอย่างไรล่ะ" คุณนพถาม
"คุณนายแกได้รับคำเตือนมาจากใครไม่รู้ว่าให้ปั้นเสียใหม่ เล็กลงกว่าเก่าและเป็นครึ่งตัว ให้หล่อเป็นทองแดงเลย"
"เมื่อไหร่จะลงมือปั้นล่ะ?" คุณนพถาม
"ผมไม่ได้ปั้นเองหรอก ผมไปหาช่างปั้นที่คุ้นเคยกัน เล่าเรื่องให้เขาฟังแล้วว่าจ้างเขาปั้น เขาพากันไม่รับปั้นครับ"
"อ้าว ทำไมล่ะ?"
"แปลไม่ออกครับ พวกศิลปินนี่ลำบาก เขาทำอะไรมักตามอารมณ์ พอใจก็ทำไม่พอใจก็ไม่ทำ เขาพูดสั้นๆ ว่าไม่ชอบทำงานอะไรๆ ที่มีความยุ่งยากมาแต่เดิม ชอบทำแต่ที่สบายๆ ใจ เขาว่ายังงี้ละครับ ผมก็เลยหมดปัญญา"
"ก็ปั้นเสียเองก็หมดเรื่อง"
"โอ๋ยโย่!" นายมั่นร้อง "ผมปั้นเองหน้าตาก็เป็นพระพุทธไปหมด ปั้นรูปเหมือนนะไม่เคยเลยครับ ปั้นไม่ได้แน่ๆ"
"ในมรดกที่มีคำสาปแช่งไว้ว่าไม่ให้เปลี่ยนแปลงอะไรที่มีอยู่ไม่ใช่หรือ?" คุณนพถาม
"ไม่ใช่ครับ ห้ามทำลายเท่านั้น การเปลี่ยนแปลงไม่ได้อยู่ในการสาปแช่ง คุณนายจึงได้ความคิดให้หล่อภาพใหม่มาแทน"
"แล้วภาพเก่าล่ะ?" คุณนพย้อนถาม
"นั่นน่ะซิ! ผมไม่ได้ถามคุณนายแก เห็นแกว่าไม่เกี่ยวอะไรกะผม ความจริงน่ะเรื่องปั้นเรื่องหล่อนี่ก็เถอะ ผมสมัครใจเมื่อไหร่ แต่คุณนายแกยุ่งกะผมจริงๆ เกาะหัวเข่าขอร้องกันเลยว่าไม่เห็นใครแล้ว แกกลุ้มใจ
