หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
139
๑๓๙
แทบเป็นบ้า ลูกเต้าอยู่ไม่เป็นสุขหวาดกลัวไปตามๆ กัน แกขอให้ผมทำแก้อาถรรพณ์อย่าให้ผิดคำสาปในมรดก ผมก็หมดทางไม่รู้จะเอาอะไรไปแนะนำแก ครั้นหลบหน้าไป แกก็ไปตามที่บ้านเรื่อย"
"แล้วจะว่าไงล่ะ?" คุณนพถาม โดยเป็นห่วงในฐานะที่เป็นพวกกัน
"บอกว่าซิครับ รำคาญใจจริงๆ ที่ผมมานี่ก็มาขอหารือกับท่านว่าจะทำอย่างไรดี เอาละสมมติว่าปั้นแล้วและหล่อแล้ว จะทำอย่างไรกับภาพเก่าที่ทุกคนไม่ต้องการ แต่จะให้ผมทำลายน่ะไม่เล่นด้วยละครับ"
"บ๊ะ! ไม่น่าจะเป็นปัญหาโลกแตกเลย" คุณนพว่า
"ผมน่ะอยากจะนิมนต์ท่านไปคุยกับคุณนายสักหน่อยจะดีทีเดียว"
"เอ๊ะ! มันเรื่องอะไรของฉันล่ะ อยู่ๆ สะเออะเข้าไปเฉยๆ"
"เรื่องนี้ผมได้พูดกับคุณนายไว้แล้ว แกว่าจะมาหาคุณที่วัดนี่ จะนัดกันเมื่อไหร่ก็ได้ หรือว่าท่านกับพวกเราจะอยากไปดูภาพนั้นเล่นบ้าง นัดไปที่บ้านก็ได้"
"อ้าว! นี่แอบไปพูดจากับคุณนายนั่นเรื่องฉันไว้แล้วเรอะ?"
"ครับ! ผมจนท่าจริงๆ คุณนายแกก็จนหนทาง พอพูดเรื่องท่านขึ้น แกก็ดีใจจะขอพึ่งคำแนะนำจากพระขึ้นมาทีเดียว"
"เอ! มันยากนา" คุณนพครางออกมา "การจะไปให้คำแนะนำน่ะ อ้ายการปั้นใหม่หล่อใหม่น่ะมันก็ควรละ ควรอย่างยิ่งทีเดียว จะได้หมดความหวาดกลัวกัน แต่ภาพเก่าล่ะเมื่อทำลายภาพเก่าไม่ได้จะไปหล่อใหม่ทำไมให้เสียเงิน"
"นั่นน่ะซี" นายมั่นร้องออกมาอย่างขอไปที ซึ่งไม่มีอะไรจะดีกว่าคำนี้ "ถ้าจะมีทางเลี่ยงกันก็มีทางเดียว อัญเชิญภาพเก่าไปอยู่วัดเลยประดิษฐานไว้เลย" นายมั่นออกความเห็น
"โอ๊ะ! แต่คงไม่ใช่วัดนี้นะ" คุณนพร้องขึ้น พวกเราเลยฮากันครืน นายมั่นเองก็อดหัวเราะไม่ได้
"มันมีปัญหาอยู่นะ อะไรๆ ก็เข้าวัดทั้งนั้นน่ะไม่ใช่ทำง่ายๆ มันมีอยู่
