หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
142
๑๔๒
คนต่างใจจดใจจ่อทั้งรักทั้งอาลัยไม่อยากให้ตาย ก็อยากจะให้ภาพนั้นกระดิกได้จะดีใจนัก ครั้นกระดิกเข้าจริงๆ ก็กลายเป็นกลัวกันไปหมด นี่แหละเขาจึงไม่นิยมปั้นภาพคนที่ตายให้เท่าตัวจริง ย่อมกลายเป็นสิ่งหวาดกลัวได้ในตอนหลัง"
เมื่อคุณนพแจงเหตุผลออกมาแจ่มแจ้ง พวกเราก็เห็นจริง ถูกแล้ว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก็เกิดจากคนสร้างให้ก่อให้เกิดศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา
"ภาพนั้นไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดาเสียแล้ว" คุณพยุงพึมพำ
เมื่อเราเลิกประชุมกันแล้วนายมั่นและครูพยุงก็ลากลับไป ส่วนผมยังอยู่อาศัยพระก็แยกไปเข้าห้องที่พระยกให้อาศัย นอนพักผ่อนและคิดถึงเรื่องภาพปั้นนั้นอยู่คนเดียว ต่อจากนั้นเวลาได้ผ่านไปอีกเกือบอาทิตย์ นายมั่นก็รีบร้อนมาพบพวกเราที่วัดกันอีก
"เกิดเรื่องอีกมากมายครับ ภาพปั้นนั่นแหละ" นายมั่นเริ่มต้นเมื่อนั่งลงแล้ว
"เกิดยังไงอีก?" คุณนพถาม
"ภาพนั้นแหละครับสำแดงเดชเข้าอีก คุณนายแกมาตามผมและเล่าให้ฟังว่า เมื่อทางผมยังหาช่างปั้นไม่ได้ คุณยุพาวดีลูกสาวแกที่อยู่มหาวิทยาลัยก็รั้งเอาเพื่อนศิลปินปริญญามาปั้นภาพใหม่ให้ พวกคนหนุ่มปริญญาน่ะเขาไม่สนใจอะไรหรอกครับ ทั้งๆ เขาก็รู้เรื่องดี แต่เขาไม่สนใจ เมื่อคุณยุพาวดีขอร้องเขาก็เตรียมดินและเครื่องมือมาทีเดียวและลงมือปั้นให้ทันใจ ชั้นแรกคุณยุพาวดีจะเอาภาพถ่ายให้เป็นแบบ แต่ศิลปินนั่นเขาบอกว่าภาพเก่าสวยดีอยู่แล้วเท่ากับปั้นจากตัวจริง ขอเอาภาพเก่าเป็นแบบเลย ทีนี้อีตอนที่เขาปั้นอยู่คนเดียว คุณยุพาวดีออกจากห้องนั้นไปหาเครื่องดื่มมาให้ขณะเมื่อเดินนำหน้าคนใช้ที่แบกถาดเครื่องดื่มเข้ามาที่เก่า เห็นศิลปินน้้น ก้มหน้าขยำดีอยู่ เธอก็มองดูภาพปั้นที่เป็นแบบแล้วเธอก็ร้องกรี๊ดขึ้นล้มสลบไป ทุกคนต่างตกใจ การปั้นได้หยุดชะงักลง"
"เอ๊ะ! แล้วทำไงกันล่ะ?" คุณนพถาม
