หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
162
๑๖๒
รักษาคำพูด"
"ตกลงครับ" ผมตอบคำสัญญา เพราะไม่มีทางใดดีกว่านี้ และก็เป็นมนุษยธรรมที่พึงจะทำต่อผู้ที่ได้รับทุกข์ เท่าที่ผมขับรถหนีนั้นมิได้เกิดจากไม่มีจิตของมนุษยธรรมเลย หากเป็นโดยตกใจ จึงกลายเป็นคนมีใจร้ายหมดศีลหมดธรรม
"ฉันไม่ต้องการเงินของเธอ" เธอพูดในขณะที่กำลังก้มหน้าอยู่ "ฉันต้องการเพียงอาหารและเพียงพอแก่คนสองคนที่นำเธอมาเท่านั้น จะมีมากมีน้อยไม่สำคัญขอให้มีเท่านั้น"
ผมใจหาย อนิจจา เธอต้องการเพียงเท่านั้น ถ้าผมทำไม่ได้ก็อย่าใช่ใจมนุษย์เสียเลยเถิด
"ยังงั้นผมจะเริ่มแต่บัดนี้ ผมจะไปจัดมา" ผมพูดและรีบลุกขึ้นยืน เธอก็ไม่ทักท้วง ผมจึงลงมาชั้นล่างบอกกับอีตาขาพิการว่าจะไปซื้ออาหารมาให้ ผมยังมีเงินเหลือใช้อยู่พอควร จึงรีบมาหาซื้อตามร้านอาหารไปพอควร และมีอาหารแห้งๆ บ้าง ขนมแห้งๆ บ้าง กลับไปที่เดิม ตาแก่นั้นยืนรอผมอยู่หน้าประตู ผมจึงมอบให้แกนำไปให้ข้างบน
ผมกลับไปเล่าเหตุการณ์ที่ผมได้กระทำผิดชนคนแล้วหนี ที่สุดเขาไม่ตายและจำตัวได้ ขอให้ผมส่งเสียอาหารให้ตามสัญญาโดยไม่มีการเอาความกัน เพื่อนผมถอนใจยาวและว่า
"แกพบคนดี ถ้าพบบางคนแกแย่ มิน่าเล่าแกทำป่วยไม่ยอมขับรถอีก ที่แท้ก็เกิดอารมณ์ปอด"
"ปอดจริงๆ" ผมว่า "หลับตามันก็เห็นแต่ภาพนั้น เลยไม่กล้าจะขับรถแต่ต่อไปก็ต้องขับอีกเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นไม่มีเงินจะส่งอาหารเขา"
"แปลกนิ! เขาอยู่ถึงทุ่งมหาเมฆ แต่ไปให้แกขับชนที่ฝั่งธนบุรี" เพื่อนว่า
"อือ! จริงแฮะ" ผมเห็นด้วย "แต่คนเราก็อาจจะมีธุระไปที่นั่นได้"
"จะว่าแกเคราะห์ร้ายก็ไม่เชิง อั๊วว่าลื้อได้ทำบุญโว้ย
"อือ" ผมรับ "ถ้าเคราะห์ร้ายก็ติดตารางซิ"
