หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
166
๑๖๖
ระทึกมาในรถ พอถึงด่านแต่ละทีใจตูมๆ ต้อมๆ แต่ก็พ้นมาได้เป็นอย่างดีจนถึงเมืองชล ไปนอนกับเพื่อนที่มีอาชีพเดียวกัน บอกว่าผมหนีผู้หญิงคนหนึ่ง ผมขับรถชนไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย พ่อเพื่อนคนนี้ก็พลอยตกใจและทุกข์ใจช่วยผมซ่อนตัวเป็นอย่างดี พอเช้าขึ้นกินข้าวกินปลาแล้วผมก็จับรถเมล์ต่อไปศรีราชาเรื่องการฆ่ากันตายนั้นผมปิดไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น บอกเพียงว่าขับรถชนคนแล้วหนี พวกอาชีพเดียวกันไม่ฆ่ากัน ยิ่งคิดช่วยเหลือกัน ผมมาซ่อนอยู่ที่ในป่าศรีราชาในไร่เพื่อนโดยไม่มีใครสงสัยและก็บอกกับเพื่อนว่าขับรถชนคนแล้วก็หนีมาซ่อนตัว ผมไม่ยอมออกมาที่ตลาดศรีราชาเลย
ผมซ่อนตัวอยู่ได้หนึ่งเดือน ก็ได้รับจดหมายจากเพื่อนในกรุงเทพฯ ไปถึงผม มีความว่า
พิพัฒน์เพื่อนรัก
แกถูกผีหลอกโว้ย แกไม่ได้ฆ่าใครและไม่ได้ขับรถชนใครทั้งนั้น กันไปสืบจนถึงที่นั่น ไม่มีบ้านอย่างแกว่าสักหลังเดียว มันเป็นที่ว่างๆ เขาจะสร้างโรงงานอะไรไม่รู้ บ้านไม่มีเลย เป็นพงรกไปทั้งนั้น แต่ซอยเล็กที่แกว่านั้นมีจริงเป็นซอยตันแถวนั้นไม่มีใครพูดอะไรกันเลย ไม่มีการฆ่ากันที่ไหน ข่าวหนังสือพิมพ์ก็ไม่มี มีอย่างรึคนตายทั้งสองศพเรื่องจะไม่แดงขึ้น กันไปทำกินกาแฟแถวนั้นแล้วถามเจ๊กร้านกาแฟว่าที่ตรงนั้นเป็นที่ของใคร ถ้าจะแพงจึงไม่มีคนซื้อ เจ๊กบอกว่าเขาซื้อนานแล้วจะตั้งโรงงานกัน แต่ยังเป็นความพี่ๆ น้องๆ เลยยังตั้งโรงงานไม่ได้ เมื่อสองสามปีก่อน มีบ้านอยู่หนึ่งหลังเป็นบ้านสองชั้น ผัวเมียไปถูกรถยนต์ชนตาย บ้านนั้นญาติก็อยู่ไม่ไหว ผีดุ เลยรื้อถวายวัดไปนานแล้ว
เมื่อลื้อหนีมา รถแท็กซี่คันอื่นก็ถูกหลอกอย่างลื้อว่ะแบบเดียวกันเลย ถูกตาแก่นั่นพาไปที่บ้านแล้วมีการขู่เข็ญอย่างลื้อถูกมา
