หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
169
๑๖๙
ผมเดินหลังชักจะหวาดๆ เมื่อกี้ทิดผ่องมองอะไร...ผมขนลุกซ่าไปทั้งตัว เขารู้ได้อย่างไรว่าผมจะจับต้องตัวเขา...
ผี
ขณะเมื่อหวูดสัญญาณของโรงงานชลประทานที่กำลังสร้างเขื่อนระบายน้ำพระรามหก ตำบลนาวัง ดังขึ้น บอกเวลาสิบเจ็ดนาฬิกา ข้อเสือเครื่องจักรในโรงกลึงโรงซ่อมก็ค่อยลดการเดินเบาลงทีละน้อยจนหยุดนิ่ง เสียงค้อนเหล็กกุญแจเหล็กถูกโยนกลับเข้าลังเครื่องมือก็ดังโครมครามเกรียวกราวไปทั้งโรงงาน ผมถอนหายใจยาวที่ได้กรำงานมาทั้งวัน โยนค้อนเข้าล้งดังคนอื่นๆ ออกเดินตามๆ มากับเขา ช่างฟิตทั้งหลายนี่ต่างจะพากันแยกย้ายไปพักผ่อนร่างกายตามถนัดแห่งตน บ้างก็แยกทางกันไปตลาดพักผ่อนที่ร้านเหล้า บ้างก็แยกกลับบ้านพักอารมณ์กับลูกเมีย ส่วนผมการพักผ่อนอารมณ์ก็คือเหล้า มีสหายที่คอเดียวกันอยู่สองคน คือทิดต่อมกับทิดผ่อง เรารักกันมากเกือบจะคุยได้ว่าไม่มีใครรักกันเท่าเราสามคนนี้
สำหรับทิดผ่องนอกจากการเป็นเพื่อนกันแล้ว เขายังมีบุญคุณแก่ผมมากจนล้นเหลือ เพราะผมเป็นคนพเนจรเร่ร่อนไปจากกรุงเทพฯ โดยทาง
