หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
171
๑๗๑
ออฟฟิศตลอดคืน ฉะนั้นเวลาเย็นเลิกงานแล้วผมจึงเดินไปคอยเขาที่ปากบ่อนั้นเสมอ วันหนึ่งเมื่อผมเดินไปยืนอยู่ขอบบ่อ เขาทั้งสองก็กำลังก้าวขึ้นบันไดดินที่เซาะทำเป็นขั้นๆ จากก้นบ่อขึ้นมา
"เอ๊ะ! วันนี้ดูหน้าอ้ายทิดเจิมร่วงโรยจริงโว้ย มีเรื่องอะไรวะ" ทิดผ่องกล่าวขึ้นเมื่อมายืนรวมกันแล้วทั้งสามคน
"ถ้าจะคิดถึงแม่เนียมกระมังหวา?" ทิดต่อมพูดเล่น แต่ผมถึงกับผงะ เพราะแม่เนียมน้องสาวทิดผ่องนั้นทิดต่อมก็ชอบอยู่เอง ทำไมดันมาล้อกันเล่นไม่เข้าท่าดังนี้ เขาเห็นผมผงะ เขาหัวเราะกันครืนทั้งสองคน
"นี่แกยกเอาความระยำมาใส่ฉัน แล้วก็จะเตะฉันใช่ไหม?" ผมยื่นหน้าถามเจ้าทิดต่อม ทิดต่อมหัวเราะก๊ากและจับแขนผมไว้
"แกน่ะไม่รู้ตัวหรอก แม่เนียมชอบแกเว้ย" ทิดต่อมพูดอย่างอารมณ์ดี และเห็นเป็นขบขันที่เอาหญิงคนที่เขานึกรักนึกชอบมาพูดเล่นดังนั้น
"ว้า! พูดกันเรื่องอื่นเถอะวะ" ผมชักรำคาญหูและใจไม่ดี ไม่อยากจะไปนัวเนียมีส่วนในหญิงรักของเพื่อน
"ข้าพูดจริงๆ วะ ข้ากับอ้ายผ่องรู้กัน" ทิดต่อมพูด ผมหยุดฟังตาค้าง "แน่ะ ฟังเว้ย จะพูดให้ฟัง ข้าน่ะชอบแม่เนียมละ แต่เขาไม่ชอบข้า เขาชอบเอ็ง ข้ากับอ้ายผ่องรู้กัน แต่ข้าน่ะลูกผู้ชายใจพระวะไม่ชอบฝืนคน เขาชอบเอ็งก็ควรให้เขาชอบ ไปฝืนใจได้อะไรวะ นี่พูดจริงๆ นะเฮ้ย"
"แหม! ปวดหัววะ" ผมว่า
"อย่าบ้าไปเลย" ทิดต่อมพูด "เอ็งข้าก็รักดังดวงใจ เราเพื่อนกัน ถ้าผู้หญิงรักเอ็งก็ควรเป็นของเอ็งตามเรื่องของมัน ข้าจะไปแทรกแซงหวงก้างอยู่มันได้อะไรเว้ย"
"เอ๊ะ นี่แกมิคิดว่าฉันนี่น่ะเป็นอ้ายเพื่อนทรยศงั้นเรอะ ก็ช่วยกันกระทืบเสียเลยอย่าเอาไว้เลย"
ผมพูดอย่างชักจะหัวเสียขึ้นนิดหน่อย และเสียใจที่ถูกล้อเรื่องนี้
"เขาพูดจริงๆ วะ" ทิดผ่องว่า "เขาไม่หมายถึงอะไรหมด ข้ารู้กัน เขา
