๑๙
ต่อกัน ก็เห็นชัดว่าทั้งคู่คือผัวเมียกันนั่นเอง แล้วอะไรเล่าจึงทำให้ ฝ่ายชายมาหวาดกลัว ในเมื่อมากับเมียแท้ๆ ขั้นแรกก็ระแวงในตัวผมก่อน แล้วจึงมาระแวงสถานที่อีกดูจะมีอะไรซับซ้อนอยู่อย่างพิลึกในตัวหนุ่มสาว คู่นี้
ผมทำตัวเป็นเจ้าความคิดอยู่จนฟ้าสาง อยู่ในห้องรำคาญใจเข้าจึง
ลุกออกจากห้องแล้วจึงออกจากบริเวณบ้านหากาแฟร้านเจ๊กดื่มถ่วง เวลากว่าจะถึงเวลาอาหาร จะได้รายงานกิจการที่นายห้างมอบหมายให้ ผมทำต่อผู้จัดการตามระเบียบ พอย่างเข้าร้านกาแฟก็พบกับนาย ทองก้อนที่นั่น ซึ่งคิดไว้แต่แรกว่าเขากลับไปบ้านแล้ว
"นึกว่ากลับไปบ้านแล้ว ที่แท้ก็อยู่นี่เอง" ผมทัก
"มันจะสว่างอยู่แล้ว ถ้ากลับไปประเดี๋ยวก็ต้องมาอีก ผมเลยอยู่ร้าน
กาแฟนี่เอง"
"ดีเลยจะได้คุยกัน ดื่มกาแฟและอะไรๆ รองท้องด้วยกันเช้าๆ" ผมว่า
"ขอบคุณครับ ผมรับเสียแปล้แล้ว กาแฟสองถ้วยแน่ะครับ ยัง
แถมซาลาเปาปิ้งอีกสองผล คุณเชิญเถอะ ผมจะนั่งคุยอยู่ด้วย" เขาพูด แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้ผมนั่งผมก็สั่งกาแฟและซาลาเปาอย่างนายทองก้อนบ้าง
"คุณสมัยครับ" เขาเรียกชื่อผมทั้งๆ ก็นั่งอยู่ด้วยกัน ผมก็มองหน้า
เขาว่าเขาจะพูดอะไร
"ผมว่าชายหนุ่มคนนั้นไม่เคยมาที่บ้านนี้เลย" เขากล่าวขึ้นและก็
เป็นเรื่องเดียวกับที่ผมกำลังคิดกำลังนึกอยู่
"คุณว่าอย่างนั้นหรือ?" ผมย้อนถาม เพราะไม่คิดว่านายทองก้อน
จะเป็นคนเจ้าสังเกต
"ครับ" เขาตอบรับ "ผมสังเกตว่านายหนุ่มคนนั้นแกระแวงคุณสมัย
และระแวงผมอยู่ตลอดเวลาคล้ายๆ ว่าเราทั้งสองจะพาแกมาต้มมายำ อะไรแกอย่างนั้นแหละ" เขาพูดจบผมก็พยักหน้ารับว่าจริงอย่างเขาพูด
