หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
25
๒๕
"ไม่มีเลยครับผม ทั้งบ้านมีแต่ผู้ใหญ่ทั้งนั้น และคุณสุรินทรคุณ
เรณูก็ไม่มีลูก"
"ฮือ! อยู่กันมาหลายปีแล้วไม่มีลูก" ท่านว่า
"เอ๊ะ! ท่านรู้จักหรือครับผม?" ผมย้อนถามอย่างแปลกใจ
"อ๋อ! เพื่อนนั้นเขารู้จักดี เขาเล่าให้ฟัง ชั้นเดิมคุณสุรินทรนั่นเป็น
ผู้ช่วยคุณสุนทรผู้จัดการ แล้วอยู่ๆ ไปคุณสุรทรเกิดลาออกไปโดยเกิด สุขภาพไม่สมบูรณ์ คุณสุรินทรก็ได้เป็นผู้จัดการแทน แล้วก็ได้แต่งงาน กับคุณเรณูลูกสาวนายห้างนั่นแหละ"
"อ้อ!" ผมร้อง "บุญของผู้จัดการแก"
"ถูกแล้ว บุญจริงๆ คุณสุรินทรเป็นคนอดทนและกล้าหาญมาก
เขารวยแน่ๆ รวยคนเดียวด้วย"
"ไม่รวยคนเดียวแน่ครับ" ผมท้วง "คุณเรณูจะยอมหรือครับ นายห้าง
อีกเล่า เพราะโรงงานไม่ใช่ของคุณสุรินทรนี่ครับผม"
"เออ สมัยเธอยังไม่รู้เรื่องของเขาพอ คุณสุรินทรรวยจริงๆ โรงงาน
นั้นเป็นของเขาแล้วทั้งหมด เอาเถิดในวันหน้าเธอจะรู้เอง และเธอ อาจจะมีโชคด้วย" ท่านว่า
"เอ โชคอะไรครับผม" ผมย้อนถามไปตามเรื่องทั้งๆ ที่มองไม่เห็น
ว่าผมจะมีโชคอะไร คงเป็นธรรมดาของผู้ใหญ่ที่รักและเวทนาก็พูดไป ตามที่มีเมตตาอยู่
"เอาเถอะสมัยโชคของเธอจะต้องมีหลายอย่างถ้าเธอไม่ทำตัวเป็น
คนชอบย้ายงานหรือไม่กล้าหาญอดทนลาออกหนีไปก่อน เธอจะมีโชค จริงๆ เอาไว้ถึงเวลานั้นเธอจะทราบเอง"
คืนนั้นผมกลับจากวัดระฆังแล้วรับประทานอาหารแล้วก็รีบไปอาบน้ำ
ห้องน้ำอยู่ห่างห้องพักของผมมากอยู่ ทางเดินไปห้องน้ำจะต้องผ่านช่วง ทางหนึ่งที่มีลมพัดมาอย่างเย็นสบาย มองไปไกลหน่อยจะเห็นสุดทางมี
