หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
40
๔๐
จูบขวาอย่างหนุ่มอื่นๆ ผมเพียงคุกเข่าลงและกอดขาเธอพร้อมกับเอาหัวซบที่ขาเธอ เธอเอามือทั้งสองของเธอวางบนบ่าผมอย่างปรานีและเห็นใจในรัก
"วันนี้กลับก่อนเถิดสมัย วันหน้าของเรายังมีอีกมาก เตรียมกลับเถอะประเดี๋ยวใครจะรู้" เธอเตือนขึ้น แม้ผมจะย่ามใจในรัก แต่ก็ต้องเชื่อฟังเธอ ผมรักเธอบูชาเธอ เราต่างออกจากห้องด้วยความระมัดระวัง
"แหวนนั้นสมัยเก็บไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งใส่ จะผิดตาคน วันที่เธอจะสวมแหวนนั้นอยู่ข้างหน้า"
เธอกระซิบบอกผมจนชิดหู จนลมปากเธอถูกผม กลิ่นตัวเธอหอมหวนยวนใจ ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เธอพาผมกลับอีกทางแล้วมาลงบันไดเก่า พอมาถึงที่ที่ปลอดภัย เธอหยุดยืนและเหนี่ยวไหล่ผมแล้วกอดผมจูบผม โอย! คุณครับ หัวใจผมแทบหยุดเต้นด้วยความตระหนกตื่นเต้น หญิงสาวที่มีอายุนี่ช่างมีเสน่ห์รุนแรงจริง ไฟฟ้าวิ่งเข้าร่างกายผมวูบแทบจะเผาผลาญให้มอดไหม้ ผมกอดและจูบตอบเธออย่างสาใจ
"ไปนอนหลับให้สบายเถิดที่รัก มาลีลาก่อน" เธอพูดแล้วผลักผมให้ห่างออก แล้วเธอรีบผละเดินหลบเข้าความมืดหายไป ผมยืนนิ่งตัวชาใจเต้นอยู่เป็นครู่ จึงเดินกลับมาห้องของตัวด้วยความผาสุกเป็นล้นพ้น ชูแหวนที่นิ้วขึ้นจูบแล้วถอดเก็บไว้เป็นอย่างดีตามที่เธอสั่ง แล้วล้มตัวนอนบนฟูกอย่างสำราญหลับเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว
วันแล้ววันเล่า ผมมีแต่ความผาสุกใจ ทำงานอย่างขยันขันแข็งไม่มีอะไรตกค้างเลย ท่านผู้จัดการถึงแก่ชมเชยว่างานเก่งเกินคาด กลางคืนสอนดนตรีอย่างสมองโปร่ง เลิกแล้วแอบพบกับมาลีเล็กๆ น้อยๆ เสมอมา ผมทำตามคำขอร้องของเธอว่าอย่าเพิ่งด่วนได้จะอายแก่วงศ์ญาติ เราจึงเพียงกอดๆ จูบๆ ไปเท่านั้น
