หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
41
๔๑
คืนหนึ่งเราพบกันที่เดิมอีก เธอโอบกอดผมและหายใจแรงอย่างตื่นเต้น
"สมัย! คุณพ่อของมาลีอยากพบเธอเดี๋ยวนี้" เธอกระซิบเสียสั่นผมตกใจตัวชาเลย ถ้าจะยุ่งเสียละกระมัง คุณพ่อเธอคงรู้ความลับของเราเสียแล้วซี
"ดีนะสมัย ไปเถิดที่รักถึงเวลาของเราแล้ว" เธอยังคงตื่นเต้นอยู่อีกในน้ำเสียง
"ท่านรู้เรื่องของเราหรือ?" ผมถามอย่างตกใจ และเขย่าแขนเธอ
"ท่านรู้แล้วที่รัก"
"โอย!" ผมคราง "ท่านโกรธผมมากหรือ?"
"มาลีสารภาพกับท่านเอง ท่านตามใจมาลี และต้องการพบสมัยในเวลานี้แหละ"
ผมงงงันความกลัวยังเหนือความดีใจ ผมต้องเข้าสู้หน้ากับนายห้างผมจะวางหน้าอย่างไร มนุษย์ที่มีแต่ตัวอย่างผมนี่น่ะหรือจะเป็นเขยนายห้างจะพูดกับท่านว่าอย่างไร
"ไปเถิดที่รัก" มาลีเตือนผมแล้วดึงแขนผมให้ออกเดิน ผมเดินตามเธอไปอย่างใจคอไม่เป็นปกติ เราเข้ามาในห้องโถงหนึ่ง ตบแต่งอย่างฝรั่งปนจีน ภายในแสงไฟสลัว ที่เก้าอี้จีนตัวหนึ่ง นายห้างนั่งอยู่ ผมเดินเข้าไปอย่างงกๆ เงิ่นๆ วางท่าไม่ลงว่าจะทำอย่างไรเลยตัดสินใจอย่างง่ายๆ คือคุกเข่าลงกับพื้นที่ตรงหน้าท่านแล้วกราบลง ท่านมองดูผมนิ่งอยู่ มองดูเขยผู้มีเสื้อกางเกงผู้จะเข้ามาเป็นเถ้าแก่ให้แก่ตัวเอง
"อะไรๆ ฉันรู้แล้ว" ท่านเอ่ยปากออกมาก่อน "ฉันต้องการทำตามใจลูกสาวฉัน" ท่านพูดเสียงหนักคล้ายแดกดันคุณมาลี "แต่สมัยจะต้องรับคำสัญญา จากฉันสองสามคำ"
"ขอรับกระผม" ผมตอบตะกุกตะกัก
