หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
42
๔๒
"ฉันตามใจลูกสาวฉัน แต่การจะได้จะเสียกันเฉยๆ นั้นไม่ได้ จะต้องตบแต่งกันเงียบๆ ในตึกนี้ ไม่มีการแต่งอย่างออกหน้า เพราะลูกฉันแก่แล้วจะรู้กันเพียงวงศ์ญาติเท่านั้น และจะบอกใครและเชิญใครข้างนอกตึกนี้มาร่วมพิธีไม่ได้เลย ข้อสัญญามีอยู่ว่า หนึ่ง แกจะไม่เชิญใครมา สอง การนี้จงปิดเป็นความลับ สาม แกจะต้องรักลูกสาวฉันอย่างซื่อสัตย์ จะทำได้ตามนี้หรือไม่?"
นายห้างได้ตวัดคำลงท้าย เป็นคำที่คาดคั้นอย่างเด็ดขาดตายตัว
"ได้ทุกประการขอรับกระผม" ผมรีบตอบรับคำ
"ดีแล้ว ถ้าทำได้ก็ไม่มีอะไรขัดข้อง แต่อย่าลืมว่าคำสัญญาเป็นคำสัญญา ถ้าแกไม่รักษาสัญญาแกต้องตายรู้ไหม จงจำใส่ใจไว้" ท่านพูดเสียงกระด้างไม่เหมือนที่พูดกับผมเมื่อวันที่ใช้ไปรับคุณจิตราและคุณสวัสดิ์
"กระผมจะรักษาสัญญาไว้จนวันตาย" ผมพูดแล้วก้มลงกราบท่าน
"เออ! ไปได้แล้ว อ้อ! มาลี คอยฤกษ์ที่จะตบแต่งก่อนนะ จะมีการเลี้ยงกันภายในของเราจงรักษาตัวให้ดี อย่าผิดไปก่อนฤกษ์นะลูกรัก" ท่านสั่ง
เราออกมาพ้นห้องแล้วรู้สึกโล่งหัวอก รู้สึกว่าการแต่งงานของผมกับคุณมาลีง่ายดีเกินคาดเสียจะบอกใครไม่ได้แม้แต่ที่นับถือ เป็นการแต่งงานที่ประหลาด แต่ก็เหมาะใจผมแล้ว ขอแต่ให้สมรักก็แล้วกัน การเรื่องนี้ผมไม่คิดว่าจะเป็นไปได้เพียงคำสัญญาเท่านั้นแทนเงินแทนทองและสมบัติได้ สำหรับแต่งงานกับลูกท่านเศรษฐีทั้งที
"คุณพ่อมาลีเกรี้ยวกราดแก่สมัยมากไปไหม?" มาลีกระซิบถามผม
"อ๋อ! ไม่เลย ผมยอมทุกอย่างเพื่อมาลี ยอมเป็นทาสโดยทุกประการ"
มาลีกอดจูบผมเป็นการตอบแทนในความอดทนของผม เราต่างพลอดรักกันเล็กน้อยตามเคยแล้วก็แยกทางกัน เพราะถือคำสั่งนายห้างเป็นสำคัญที่ว่าไม่ให้เราผิดไปก่อนวันแต่งงาน ผมนอนปลื้มใจอยู่คน
