หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
43
๔๓
เดียวในห้อง ไม่เคยเลยว่าอยู่ๆ จะมีวาสนาได้แต่งงานกับมาลี ได้ลูกสาวเศรษฐีทั้งคนไม่เสียอะไร เพียงสัญญาสองสามข้อที่ไม่ยากเย็นอะไรเลย
เช้ารุ่งขึ้น ผมเกิดตื่นเต้นอีกขนานใหญ่ที่ห้องอาหาร ท่านผู้จัดการ คนทั้งหมดในที่นั้นท่านกล่าวแสดงความยินดีต่อผมที่จะได้แต่งงานกับมาลี เขาช่างรู้กันเร็วเหลือเกิน
"ยินดีมากที่ในที่สุดเราก็ได้มาเป็นเครือญาติกัน" ผู้จัดการพูด และทุกคนก็พูดอย่างนั้น ผมตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ถูก มนุษย์เรานี่ช่างแปลกประหลาด อยู่ๆ บทจะมีเกียรติขึ้นมาก็มีเอาดื้อๆ ไม่รู้เนื้อรู้ตัว คุณเรณูและคุณจิตรานั้นยินดีจนออกนอกหน้า
วันแต่งงานของเราได้มาถึง ไม่มีพิธีอะไรมากนัก ผมกับมาลีนั่งให้นายห้างหรือพ่อตารดน้ำและประสาทพร แล้ววงศ์ญาติก็รดตามหมดทุกคน เวลาเลี้ยงอาหารได้มีดนตรีวงของเราขับกล่อมกันเอง พอส่งตัวกันตามระเบียบแล้วผมกับมาลีก็เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ ผมมีสุขจนลืมสิ่งใดๆ ในโลก คุณสุรินทรได้กล่าวต่อหน้าวงศ์ญาติเป็นรายงานว่า เป็นคำสั่งนายห้างให้จัดเอานายสมัยและนายสวัสดิ์เข้าเป็นหุ้นส่วนของโรงงานมีส่วนแบ่งในรายได้ของโรงงานนับแต่วันนั้นเป็นต้นไป
ในเย็นวันหนึ่ง ผมก็มานั่งพับเพียบอยู่ต่อหน้าคุณนพที่วัดระฆัง รายงานถึงฐานะของผมที่ได้เปลี่ยนแปลงไปต่อท่าน ท่านนั่งฟังสงบๆ อย่างสงฆ์ ทั้งไม่ออกความเห็นใดๆ และดูท่านไม่ตื่นเต้นด้วยกับผม เห็นจะเกิดจากท่านถือตัวว่าท่านเป็นสงฆ์ ไม่ยินดียินร้ายอะไรในเรื่องรักเรื่องใคร่ของผมที่ได้รับโชคดีอย่างมหาศาล ท่านพูดเพียงว่า โชคดีมากที่ได้แบ่งเงินหุ้นส่วนเท่านั้น
"สมัยต้องอดทนกล้าหาญต่อการงานจงดีเถิด" ท่านว่า "จงถือเอาคุณสุรินทรเป็นแบบอย่างที่มีโชคดีสะสมเงินให้เป็นฐานะแก่ตัว เงินทุกบาทจงเข้าแบงก์ไว้จงดี เพื่อตัวเธอเอง" ท่านพูดแต่เรื่องโชคทางเงินส่วน
