หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
44
๔๔
เรื่องรักท่านไม่พูดเลย ความจริงท่านก็ยังไม่ใช่คนแก่เฒ่าอะไร แต่ทำไมพูดแต่เรื่องฐานะเงินทอง เรื่องรักน่าจะเอออวยบ้างไม่ยักเอาบ้างเลย สำหรับผมนั้นเงินไม่สำคัญเท่ารัก ความรักนั่นซีคือสวรรค์ของผม
"เรื่องเงินทองน่ะไม่สำคัญกับผมเท่าไหร่หรอกครับ เท่าที่ได้มาก็รู้สึกว่าได้มาจากความรักแท้ๆ ผมได้เท่าไหร่ผมจะประเคนให้แก่มาลีหมดสิ้น" ผมว่าไปตามใจจริง คุณนพฟังแล้วยิ้มๆ
"ผมจะทำเพื่อตอบแทนน้ำใจเธอ เพราะแก้วแหวนเงินทองของเธอ เธอมอบให้ผมทั้งหมด ถ้าส่วนไหนผมได้แล้วผมเก็บหมด ก็ดูจะเค็มไปนะครับผม คล้ายๆ เป็นสามีเธอโดยตั้งใจปอกลอกเธอ"
คุณนพฟังผมพูดแล้วหัวเราะนิดหน่อย แล้วถอนใจหนัก คล้ายจะปลงอนิจจังในความรักของคนหนุ่มๆ
"เธอเป็นชายที่น่ารักมาก แต่ยังทำอะไรไม่ถูกต้อง ในเวลานี้ไม่มีใครจะเก็บเงินไว้ที่บ้านกันเลย" ท่านว่า
"แต่บ้านเราแข็งแรงครับผม สามารถเก็บเงินได้ ถ้าหาเซฟมาใส่" ผมแย้ง
"ไม่มีใครจะทำอย่างนั้น ชั่วพันสองพันบาทเก็บไว้กับตัวได้ ไม่มีใครเก็บไว้มากๆ" ท่านอธิบายต่อ "แหละประการใหญ่ คุณมาลีของสมัยก็ไม่ชอบเงินทองและแก้วแหวนเช่นเดียวกับสมัยนั่นแหละ ไม่เชื่อกลับไปบ้านสมัยลองพูดเรื่องเงินกับเธอดูเถิดเธอจะไม่รับรู้เรื่องเงินของสมัยแน่ๆ" ท่านหยุดพูดแค่นี้คล้ายจะคิดอะไรก่อน ครั้นแล้วก็พูดต่อไป
"เธอมีเงินมาก่อน มีจนเอือมเรื่องเงิน เพราะเธอเป็นแม่ม่ายที่มั่งคั่งมาแล้ว"
ผมเบิกตาโพลง เมื่อได้ยินท่านพูดว่ามาลีของผมเป็นแม่ม่าย ท่านคงเดาเอาเองเพราะเห็นมาลีแก่กว่าผม ผมออกไม่พอใจและโกรธถ้ามาลีเป็นแม่ม่ายผมอยู่ที่นั่นทำไมจะไม่รู้
