หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
47
๔๗
"สมัยไม่รังเกียจมาลีหรือ?" เธอกระซิบถาม
"ไม่เลย!" ผมว่า "แต่ยังสงสัยว่าชายคนนั้นจะเป็นสุดรักสุดนิยมของมาลียิ่งกว่าผมหรือเปล่า ถ้าเขาดีกว่าสำคัญกว่า สมัยก็อิจฉาเขาบ้างเท่านั้น แต่แค่มาลีกรุณารักสมัยอยู่เวลานี้ก็สุขใจ และเห็นว่าพอกับโชคชะตาแล้ว" เธอฟังผมพูดแล้วสั่นหัวน้อยๆ จะเป็นปฎิเสธว่าสามีเก่าเธอไม่ดีกว่าผมหรืออย่างไรก็ไม่แน่
เธอลุกขึ้นจูงมือผมไปที่หีบใบหนึ่งที่ปิดไว้ ซึ่งนับแต่แต่งงานกันมา ผมไม่เคยละลาบละล้วงหยิบจับของอะไรๆ ของเธอเลย เธอเปิดฝาหีบออก เธอดึงแขนให้ผมดูในหีบ ผมก้มดูก็พบภาพของใครคนหนึ่งใส่กรอบอยู่ แต่ปลดเก็บไว้ในหีบ
"มาลีตั้งใจจะเอาภาพนี้ไปฝากคุณพ่อไว้ แต่ยังไม่ทันได้เอาไป" เธอว่าแล้วก็หยิบเอาภาพนั้นขึ้นมา เป็นภาพชายแก่ๆ หนวดยาวเครายาว เห็นชัดว่าเป็นชายจีนผู้เฒ่า
"นี่แหละ เขาละ!" เธอว่า "คนเก่าของมาลี จงดูเถิดว่าจะแข่งกับสมัยได้หรือไม่ มาลีต้องแต่งงานกับคนคราวพ่อก็เพราะคุณพ่อมาลีเห็นแก่ฐานะเป็นสำคัญ เราแต่งงานอยู่กินด้วยกันไม่กี่เดือนเขาก็ล้มเจ็บและตายไปด้วยโรคชรา เห็นหรือยังว่าเขาสำคัญกว่าสมัยหรือเปล่า" เธอพูดแล้วปิดหีบดังเก่า ใจผมมาสักกระบุง ที่เห็นคู่แข่งเป็นอีตาเจ๊กแก่จะมาทานอะไรกับผมเล่า นึกแล้วสงสารมาลีจับใจ นับว่าชีวิตเธออับเฉาในเรื่องรักเอาการอยู่ คนสาวๆ และสวยต้องแต่งงานกับคนแก่เพราะหวังฐานะร่ำรวย ซ้ำเมื่อเป็นม่ายแล้วยังต้องเก็บตัวอับเฉาอยู่ในตึก บังเอิญมาเจอเอาเทพบุตรไส้แห้งเข้าอย่างผม ผมทั้งสงสารมาลีและรักขึ้นอีกอย่างมาก ผมจูงมือเธอมาที่เตียงนอน ค่อยๆ จูบเธออย่างทะนุถนอมและดูดดื่มยิ่งนัก อนิจจาช่างทารุณอะไรอย่างนั้น คุณพ่อเธอคลั่งฐานะ บังคับลูกสาวที่สวยหยาดเยิ้มให้กับคนแก่
