หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
51
๕๑
ได้อย่างไร ถึงได้ล้มครืนไป การพูดการจาอะไรของแกนี่แหละทำให้ผมนึกย้อนไปถึงเมื่อวันที่ผมไปรับแกสองคนผัวเมียที่สถานีรถไฟ ยามดึกดูแกช่างประหลาดๆ แอบมองดูผมราวกับเป็นกระสือกระหัง หรือนักต้มหมูอะไรทำนองนั้น เกิดไหวติงอะไรอย่างไม่เข้าท่า
เย็นนั้นผมก็แพ่นไปวัดระฆัง นำคำพูดต่างๆ ของคุณสวัสดิ์เขยผู้ไม่มั่นคงไปเล่าให้คุณนพท่านฟังทุกคำและทุกตอน คุณนพนิ่งฟังสูบบุหรี่ปล่อยควันเป็นกลุ่มๆ
"ถ้าสมัยอยากจะรู้ว่าคุณสวัสดิ์เขาจะพูดอะไรต่อไป เขาหยุดพูดเสียฉันจะพูดต่อให้ก็ได้ถ้าสมัยอยากฟัง ถ้ากล้าหาญพอจะฟัง" ท่านหยุดพูดแล้วมองหน้าผม เอาอีกแล้ว มาโดนเข้าอีกคนหนึ่ง ชอบพูดอะไรหยุดๆ ปิดๆ เปิดๆ
"ทำไมครับผม ทำไมจะต้องฟังด้วยความกล้าหาญ?" ผมถามด้วยรำคาญใจ
"ฉันเคยพูดกับสมัยมาหลายหนแล้วว่า ถ้าทำงานที่นั่นต้องกล้าหาญและอดทน" ท่านว่าอย่างเก่าอีก
"ผมสงสัยจริงว่ามันอะไรกันครับ" ผมชักจะโกรธ
"ที่โรงงานน่ะไม่มีอะไรร้ายกาจเลย" ท่านพูดแล้วหัวเราะ "ที่ตึกนั่นซิที่น่ากลัว และต้องมีความกล้าหาญอดทนจึงจะอยู่ได้ สมัยจงรู้ไว้เดี๋ยวนี้เถิดว่า คุณจิตราเมียคุณสวัสดิ์นั่นน่ะไม่ใช่คน แกเป็นปีศาจ"
"ปีศาจ?" ผมโพล่งย้อนคำท่าน รู้สึกขบขันสิ้นดี เห็นคนเป็นผี
"ถูกแล้ว เมียคุณสวัสดิ์คือผี" ท่านว่า ผมแทบจะหัวเราะก๊ากออกมา แต่มีฤทธิ์โกรธจึงไม่หัวเราะ
"เธอคงนึกขบขันที่ฉันพูด เธอลืมเสียแล้วหรือ เธอไปรับเมื่อยามดึกที่สถานีรถไฟ คุณสวัสดิ์มองดูเธอตั้งแต่หัวตลอดเท้า มีกิริยาไม่ไว้ใจเธอทุกย่างก้าว ใช่ไหมเล่า?" ท่านตวาดเสียงถาม
