หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
52
๕๒
"อ๋อ! ใช่ละครับเรื่องนั้น แล้วทำไมจะโยงไปถึงว่าคุณจิตราเป็นปีศาจ?" ผมตวัดถามเอาบ้าง
"คุณจิตราเป็นปีศาจ คุณสวัสดิ์สามีรู้ดี รู้มานานแล้ว ฉันจะคำนวณให้ฟัง" ท่านพูด ผมชักครึ่งโกรธครึ่งงงต่อสติของพระองค์นี้ว่ากำลังพูดอะไรเลอะเลือน แต่ผมเคยนับถือท่านมาแต่ก่อน จึงไม่อยากจะขัดคอ ฟังท่านพูดไปก่อนเหมาะท่าก็ลากลับ
"เมื่อฐานะบิดาคุณสวัสดิ์ถึงล้มละลาย ต้องมาอยู่รวมในที่เดียวกับคุณจิตราและบ้านมันแคบ ลูกสะใภ้จึงไม่พอใจ ต้องแยกมากับสามีอยู่ตึกเดียวกับเธอ" ท่านพูดต่อไป แต่ผมสอดขัดขึ้น
"ทำไมล่ะครับ คุณจิตราจึงอยู่บ้านแคบไม่ได้?"
"อ๋อ! ปีศาจจะปิดบังพ่อผัวแม่ผัวได้อย่างไรเล่าว่าตัวเป็นใคร ขืนอยู่ต่อไปวันหนึ่งเรื่องก็ต้องแดงขึ้น" ท่านหยุดสูบบุหรี่ พอคำท้ายของท่านหลุดปากมาผมก็สะดุ้งใจ เพราะเคยได้ยินคำนี้ของคุณจิตราคุยกับคุณเรณูพี่สาวว่า "ดิฉันมาเสียจากปากน้ำโพได้สบายใจจริงคุณพี่ โฮ้ย! ขืนอยู่ต่อไปมันก็แดงเข้าวันหนึ่ง" พอพูดมาแค่นี้คุณเรณูก็ขึงตากับน้องสาวให้หยุดพูด เรื่องที่คุณนพวิพากษ์วิจารณ์ตอนนี้ชักจะเข้าท่า เรื่องตอนแรกจะไม่สนุก แต่ตอนท้ายชักอย่างไรพิกล
"คุณสวัสดิ์ไม่รู้หรือครับว่าเมียเป็นผี" ผมถามส่งๆ ออกไป ทั้งๆ ที่ไม่นึกเชื่อว่าจะเป็นไปได้อย่างท่านพูด
"อ๋อ!...ผัวรู้ซิว่าเมียเป็นผี พอแต่งงานแล้วก็รู้กัน" ท่านว่า
"อ้าว! งั้นก็ชอบผีซิครับจึงไม่วิ่งหนี" ผมถามอย่างแดกดัน
"สมัย! เรื่องนี้มันพูดยากแฮะ บางสิ่งบางอย่างที่ใครเห็นว่าไม่เหมาะแต่เราเห็นว่าของเราเหมาะ ก็เกิดไม่ตรงกัน เรารักเรานิยมของเราเสียแล้วถอนไม่ขึ้น เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งก็ทนไปได้ เพราะรักเสียแล้ว อีกประการอำนาจอันแรงกล้าของปีศาจย่อมดลใจให้ไม่คลายรักได้ ตอน
