หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
53
๕๓
แรกนึกกลัวตอนหลังกลับรักก็ได้ เพราะมันถลำไปแล้ว ทั้งปีศาจก็ดลใจให้เห็นดีเห็นงามไปได้ทุกอย่าง" ท่านอธิบาย
"เอาละครับ คุณสวัสดิ์ทำไมจะต้องตามผีมากรุงเทพฯ ล่ะครับ" ผมถาม
"ด้วยแรงอำนาจ!" ท่านหัวเราะ "ใครรักใครก็หลงของตัว ถ้าปล่อยเมียมาคนเดียวก็ดูจะไม่เข้าที ครั้นจะอยู่ก็อยู่ไม่ไหว ไม่มีงานทำ ทั้งรักแรงด้วยอำนาจปีศาจก็จำใจจำมากับเมีย และก็ต้องมารถไฟขบวนดึกด้วย เพราะไม่ต้องการพบคนมากๆ ความจริงถ้าเธอมาคนเดียวเธอจะต้องมารถทำไมลอยลมมาก็สบาย แต่ห่วงผัวก็ต้องมารถ เพราะผัวเป็นคนย่อมลอยลมมาไม่ได้ สมัยพูดว่าคุณสวัสดิ์มองดูสมัยอย่างไม่ไว้ใจต่างๆ น่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก คุณสวัสดิ์รู้ว่าเมียคือผี ทีนี้มีพวกไปรับก็คิดว่าผีด้วยกัน ที่ไหนคนแท้ๆ อย่างสมัยจะไปรับเล่า เขาก็สงสัยแอบดูเธอตลอดเวลาว่าผีหรือคน" ท่านหยุดพักแค่นี้ แต่ผมไม่เชื่อท่านเลยที่ท่านพูด แต่เหตุผลเข้าทีอยู่ก็ฟังไปก่อน
"ท่านครับ...คุณเรณูและคุณสุรินทรไม่รู้หรือครับว่าน้องสาวเป็นผี ผมแกล้งถามขัดเล่นให้ท่านวุ่นๆ ดูซิท่านจะไปอีท่าไหน ท่านหยุดสูบบุหรี่และยิ้มอย่างอารมณ์ดี
"สมัยเอ๋ย" ท่านกล่าว "คุณเรณูก็พวกเดียวกับน้องทำไมจะไม่รู้เล่า"
"อ้าว! คุณเรณูเป็นผีไปอีกคน สนุกกันใหญ่ละครับ" ผมหัวเราะเอ็ดอึงอย่างขบขัน ท่านหลับตาเฉยไม่ดูผมเลย คิ้วขมวดนิ่ง
"สมัยขบขันที่คิดว่าฉันเป็นบ้าไป" ท่านพูดทั้งหลับตา "จะบอกให้รู้ว่าที่ตึกนั้นมีคนแท้ๆ เพียงสามคนคือ สมัย คุณสุรินทรและคุณสวัสดิ์เท่านั้น"
"โอย! ท่านขอรับ ท่านไม่ยกเว้นบ้างหรือครับ ให้เป็นผีทั้งหมด เมียผมด้วยและทางบ้านด้วย โอย...หมดเลยทั้งตึก" ผมพูดอย่างสนุก
