หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
54
๕๔
"สมัย! ฉันจะหยุดพูดเดี๋ยวนี้แล้ว เธอกำลังดูหมิ่นฉัน ฉันสงสารเธอหรอก...จึงได้พูดให้รู้ จำไว้ว่าฉันไม่เคยบอกให้เธอหนีเลย...ฉันให้เธอสู้ ฉันจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว เพียงเธอไปถามเจ๊กร้านอาหาร ร้านเหล้า ร้านกาแฟแถวใกล้ๆ นั้น เธอก็จะรู้อะไรดีๆ"
ท่านพูดแล้วสูบบุหรี่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลย ผมรู้ว่าท่านกำลังโกรธ หากแต่รักษากิริยาของผู้ทรงศีลไว้ ผมจึงก้มลงกราบท่านพร้อมกับขอโทษอย่างมากมายในมารยาทของผม...คำพูดของผมที่ไม่งดงามในเมื่อสักครู่นี้มา
"เอาละ เธอกลับเถอะ...ฉันขอพักผ่อน" ท่านไล่ผมอย่างสุภาพ ผมจึงกราบท่านเป็นการลา เดินออกนอกวัดมา ใจคงนึกเรื่องประหลาดๆ ทั้งหมดอยู่ตลอดทางกลับ อยู่ๆ ตึกนั้นทั้งตึกเป็นผีไปหมด มาเกิดสะดุดใจอยู่ตอนหนึ่งที่คุณสวัสดิ์เคยพูดกับผมตอนหนึ่งว่า "แล้วคุณสมัยจะรู้เองว่าพวกเราสามคนคือ คุณสุรินทร คุณสมัย และตัวผมนี่แหละกำลังอยู่ในที่ใดในเวลานี้ และมีชีวิตอย่างไร" พอนึกถึงคำนี้ทำให้เกิดสงสัยใจขึ้นดูๆ ว่าจะเข้ากับคำวิจารณ์ของคุณนพ กลับไปนี้ถ้าจะต้องทำตัวเป็นคนดื่มเหล้าตามร้านเจ๊กเสียแล้ว จะดื่มร้านแถวใกล้ๆ โรงงานนั้นไล่เลียงดูบ้างจะดี เพราะคุณนพท้าทายไว้ให้ ถ้าอยากจะรู้เรื่องของตึกหรือโรงงานที่อยู่นั้นถามเจ๊กแถวนั้นก็จะรู้ดี
ตามธรรมดาผมไม่ดื่มเหล้านอกบ้าน เพราะในบ้านมีเหล้าดีๆ ของท่านผู้จัดการเลี้ยงผมอยู่เสมอ แต่วันนี้จะต้องทำตัวเป็นนักดื่มนอกบ้านสักหน่อยเถิด ผมแวะร้านอาหารใกล้ๆ โรงงานและร้านเหล่านั้นรู้จักผมดีที่ไปรับอาหารกลางวันเสมอๆ ผมสั่งวิสกี้แบนเล็กและโซดาเย็นๆ มาดื่ม แล้วลองเริ่มต้นสืบสวนทีละน้อยกับจีนเจ้าของร้านผู้เฒ่าดู
"เถ้าแก่รู้จักกับนายห้างโรงงานนี้ไหม?" ผมเริ่มต้น
