หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
58
๕๘
"สมัยรักมาลีมากไหมคะ?" มาลีถามและจ้องตาผมอย่างลึกล้วง เพราะผมนอนหงายอยู่บนเตียงนอน มาลีเอาอกเธอทาบทับบนอกผม หน้าจึงใกล้กัน
"โธ่...ทูนหัว ถามได้ ชีวิตของสมัยเท่านั้นที่รักเท่ากับตัวมาลี นอกนั้นไม่เคยรักอะไรเท่า ถามทำไมเล่าที่รัก" ผมตอบเธอและถามเธอพร้อมกับโอบกอดเธอและจูบอย่างชื่นใจระงับความกระวนกระวายให้เบาลง
"ในชีวิตสมัยเพิ่งเคยรักหญิงก็คือมาลีคนเดียวเท่านั้น ไม่เคยจะริรักใครเลย" ผมพูดต่อด้วยความจริงใจและกอดเธอ เธอก็กอดตอบผมและจูบผม
"ชีวิตมาลีถ้าไม่มีสมัยก็นับว่าเป็นคนที่เคราะห์ร้ายที่สุดในโลก ขอให้สมัยสงสารมาลีและรักมาลีเถิด แม้แต่จะมีอะไรเกิดขึ้นก็จงเอาความรักของเราเป็นใหญ่นะที่รัก" เธอกอดผมและพูดอย่างอ้อนวอนผิดปกติธรรมดา ผมฟังแล้วสะดุ้งใจวูบ ทำไมจึงพูดพิลึก หรือว่าเหตุการณ์ร้ายกำลังจะระเบิดขึ้นแล้ว
"มาลีจ๋า เราสองคนจะกอดกันตายไม่ยอมจากกัน" ผมพูดออกไปคล้ายว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว
"สมัยขา มาลีจะไม่ปิดความลับอะไรๆ แก่สมัยเลยทุกๆ อย่าง" เธอว่า และกอดผมแน่นกว่าเก่า
"ยอดชีวิตของมาลี มาลีหลอกลวงยอดชีวิตของมาลีมาแต่แรกและจนเดี๋ยวนี้" เธอพูดขึ้นแค่นี้ผมก็ใจหายเหมือนตายไปครึ่งตัว เธอกำลังรับสารภาพแล้วว่าเธอลวงผมเข้ามาสู่การร้าย เมตตามาลีของสมัยเถิด" เธอกระซิบที่หูผมแล้วร้องไห้เบาๆ ผมตกใจรีบกอดเธอไว้
"มาลีของสมัย เราเป็นของกันและกัน ไม่มีอะไรจะพรากเราได้" ผมรีบปลอบเธอและที่พูดก็พูดด้วยความจริงใจมิใช่พูดด้วยสำนวนรัก
