หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
59
๕๙
เธอกอดตอบผมแน่นคล้ายจะกลัวหลุดหรือถูกแยกจากกัน
"สมัยขา มาลีไม่ใช่มนุษย์ มาลีตายมานานแล้ว" เธอว่า ผมสะดุ้งทั้งตัว แล้วหมดแรง อ่อนเปลี้ย มาลีกอดผมแน่น ร้องไห้กระซิกๆ อยู่ที่อกผม "สมัยเมตตามาลีด้วย มาลีรักสมัยสุดหัวใจ สาบานไว้ว่าสมัยจะไปแห่งใดมาลีจะตามไปสุดขั้วโลก" ผมใจลอยลิ่ว มีความรู้สึกคล้ายฝัน มันเป็นความจริงไปแล้วหรือ มาลีคือปีศาจอย่างที่คุณนพท่านคำนวณไว้และบอกไว้ โอย!...เวรกรรมของผมและมาลี
"มาลีจ๋า อย่าตกใจเลย มาลีจะเป็นอะไรสมัยก็เป็นของมาลีเสมอ อย่าลองใจสมัยเลย" ผมว่า เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
"มาลีพูดทุกคำเป็นความจริงทั้งนั้น รักมาลีเวทนามาลี จงนึกว่ามาลีคือเมียของสมัยจริงๆ กอดมาลีแน่นๆ เถอะ ใจมาลีจะระเบิดแล้ว" เธอพร่ำวอนอย่างน่าสงสาร โอ...เจ้าประคุณ คุณนพท่านโกรธผมที่ไม่เชื่อท่าน ผมเชื่อแล้วเจ้าประคุณ ท่านสั่งผมว่าอย่าคิดหนีต้องกล้าหาญ ผมตัดสินใจแล้วไม่หนียอมตาย ผมรักมาลี จะสู้ด้วยความกล้าหาญ จะสู้รักไม่หน่ายหนี มีชาติเดียวชาตินี้ก็สุดแต่จะเป็นไป ผมกอดรัดเธอแน่นและจูบเธอทั้งน้ำตาที่นองหน้าเธอ
"ยอดรักขา จงทำใจให้กล้าหาญไว้เถิด มาลีอยู่คู่กับที่รัก มาลีจะคุ้มกันตลอดเวลา ในตึกนี้มีคนที่มีชีวิตแท้ๆ เพียงสามคนเท่านั้นคือสมัยของมาลี คุณสุรินทรของน้องเรณู และคุณสวัสดิ์ของน้องจิตรานอกนั้นทั้งตึกไม่ใช่ ไม่มีชีวิตเลย คุณพ่อท่านรักมาลีจึงวนเวียนวิญญาณสิงสู่อยู่ด้วย ท่านจัดการแต่งงานให้เราเงียบๆ ในตึกตามประเพณีของพวกเรา ทั้งคุณสุรินทรและน้องเรณูท่านก็แต่งงานเงียบอย่างเราทั้งสอง"
ผมยังติดใจเรื่องดอกเตอร์เทพอยู่จึงถามเธอว่า
"ดอกเตอร์เทพก็เป็นธาตุเดียวกับมาลีหรือ?"
"ถูกแล้ว! คุณเทพตายที่เมืองนอก น้องสายรุ้งเรียกวิญญาณเขามา
