หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
71
๗๑
ไปที่พื้นโขดทรายเห็นอะไรๆ ผิดตาอยู่ มีภาพอะไรดำๆ เคลื่อนตัวไปมาอยู่หลายภาพ แล้วต่างวิ่งลงน้ำ ภาพนั้นมีลักษณะจระเข้เล็กๆ
"นั่นตัวสำคัญละ" นายมั่นว่า เมื่อเห็นผมมีท่าสงสัย
"ตัวอะไรนะครับ?" ผมถามด้วยความสงสัยจริงๆ
"ก็อ้ายตัวที่เขาว่า ถ้าใครเกลียดตัวก็กินไข่" นายมั่นพูดแล้วหัวเราะ "แถวนี้ชุมมาก"
"อ้อ! อ้ายนี่เอง" ผมว่า "ดูไกลๆ นึกว่าลูกจระเข้"
"อ๊ะ! ก็วุ่นนะซิถ้าเป็นจระเข้ ถ้าลูกมันมีแม่มันล่ะ" นายมั่นว่า
"วุ่นเลย" เพื่อนนายมั่นอีกสองคนว่า "น้ำตื้นๆ ยังงี้ก็สบายมัน"
เวลานั้นท้องเรือเราเริ่มจะครูดกับทรายบ้างแล้วเป็นบางแห่ง แต่ก็ยังพอถูไถไป
"พอดีกันเลย" นายอ่ำร้อง "บ้านกำนันสังข์เห็นอยู่แล้วซ้ายมือ"
"ถึงที่ต้องลุยน้ำกันเรอะ?" คุณนพถาม
"ครับ! ผมจะเอาเรือฝากไว้ที่นี่ แล้วผมจะไปด้วยกับคุณ ผมนัดกับพระท่านไว้ เอาอย่างนี้เถอะ ผมจะเอาพวกคุณขึ้นแห้งขวามือนี่ก่อน แล้วผมจะเอาเรือเข้าฝากบ้านกำนัน ถ้าคุณไปกันก็จะลำบาก น้ำตรงนั้นเห็นจะลึกเลยเข่า ตัวผมไม่เป็นไร นุ่งโสร่งถกขาได้สูงดี" นายอ่ำพูดแล้วก็เหหัวเรือเข้าเกยแห้ง
"ม้วนกางเกง! พวกเรา" นายมั่นบงการ "คุณนพถกสบงนะครับ"
คุณนพหัวเราะแล้วกองเดินทางของเราก็ต่างม้วนขากางเกงกันทุกคน รองเท้าเอาเข้าห่อผ้าแล้วผูกที่เอว ก้าวลงน้ำ รู้สึกเย็นสบายเท้าดี พื้นน้ำเป็นทรายแน่น เราทั้งหมดลุยกันแค่ครึ่งเข่าขึ้นแห้ง มองไปรอบๆ น่ารื่นรมย์ดี แห้งบ้างน้ำบ้าง กว้างเวิ้งว้างดี นายอ่ำจัดการฝากเรือที่โรงเรือบ้านกำนันแล้วก็ลุยน้ำกลับมารวมกับพวกเรา ความสว่างชักจะค่อยมากขึ้น
