หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
113
"อ้อ!" ร้องเกือบพร้อมกัน "แต่ก็น่าจะเปื้อนศพบ้างละปู่" อีกคนออกความเห็น
"ก็เป็นบ้าง" ปู่อ่ำว่าพร้อมกับพยักหน้า "โอ้ย! มันพิเรนทร์โว้ยนักว่ะ อ้ายผ้าป่าแบบนี้เขาจะทำเขาทำเงียบๆ เขาทำประตูป่า ทำทางลดเลี้ยวอย่างเขาวงกตว่ะ พระที่ถูกนิมนต์ก็ไม่รู้ตัวว่าศพจะอยู่เลี้ยวไหน เขาให้ถือไฟหรือไต้ไปเพียงดวงเดียวเท่านั้น พอพบเข้าโดยไม่รู้ตัว ก็ใจหายเลย ศพนั้นกระตุกตัวขึ้นด้วยนะ เขาทำกระดานดีมาก" ปู่อ่ำซึ่งแก่คราวปู่แล้ว แกพูดไปก็ยังอดส่ายหน้าไม่ได้ว่าแย่ๆ
"เมื่อข้ายังหนุ่มซิวะ โดนเข้าอย่างงาม ข้าบวชอยู่วัดสระเกศนั่นแหละ โอ้ย! เอ็งเว้ย หน้าผ้าป่าละก็พระเจ้านอนสะดุ้งไปตามๆ กัน กลัวจะถูกนิมนต์เข้าน่ะซี พุทโธ่กลางคืนยังงี้ มักไปจำวัดกุฎิอื่นรวมกันหลายๆ องค์จะได้เกี่ยงกัน หรือไม่ก็จะได้ไปรับผ้าสักสององค์ ยิ่งกุฎิไหนไม่มีลูกศิษย์โตๆ อยู่ด้วย อยู่เพียงองค์เดียว นอนหนาวเลย เพราะเขามักมานิมนต์เอาตอนดึกมากๆ
"เอ๊ะปู่ เราจะไม่รับนิมนต์ไม่ได้เรอะ" ผมถาม
"เป็นพระไม่รับนิมนต์ได้รึ" แกว่า "เขาเล่นแบบนี้โว้ย เขาใช้อิฐขว้างกุฎิ อิฐโดนห้องใคร องค์นั้นต้องไป"
"แม่โว้ย แย่จริง" ใครคนหนึ่งร้อง
"อีตอนข้าโดนซีวะแย่" แกว่า "คืองี้ว่ะ คืนนั้นมีพระประจำวัดที่กุฎิข้าอีกสององค์ เป็นสามทั้งข้า คืนนั้นแหละโว้ยไม่นึกไม่ฝัน เสียงอิฐโครมๆ เข้าแล้วซิ ใจหายกันทุกองค์เลย"
"ทำไม่ได้ยินไม่ได้รึปู่ ทำหลับสนิท" ผมถาม
"เฮ้ย ไม่ได้หรอก เขาเห็นนิ่งเขาใช้ไม้เคาะฝาว่ะ ทั้งร้องนิมนต์ด้วยว่ะ เสียงลั่นวัด"
"แหมไม่ไหว พิธีบ้าๆ อะไรกัน" เด็กหนุ่มคนหนึ่งหลุดปากออกมา
"ของเก่าเขาโว้ย ใครจะห้ามเขาล่ะ เขาเล่นพิเรนทร์ก็ต้องยอม"
