หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
115
กระดานมันก็กระดกขึ้น ศพกลับล้มลงนอนอย่างแรงดังครืน เหม็นกลับหนักขึ้น ข้าแทบขาดใจตาย ตกใจที่เสียงมันดัง ก้าวขาจะไม่ออก เพราะศพมันอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าจะลุกตามมาหรือเปล่า เหงื่อไหลโซมตัว แข็งใจรีบเดิน เจ้าประคุณเอ๋ย มันหลายเลี้ยวเหลือเกิน พอออกพ้นก็แทบร้องไห้ โฮ้ย! จริงโว้ย เห็นจะได้บุญยาก จิตใจมันไม่ได้สงบและตั้งมั่นในสิ่งใดทั้งนั้น เจ้าภาพเดินมาส่ง เขาพูดชมเชยข้าว่ากล้าและมั่นคง ข้าไม่อยากพูดอยากตอบเลย มันโกรธจริงๆ ว่ะ" แกจบลงใครคนหนึ่งรีบรินน้ำร้อนให้
ในบ้านเงียบไปครึ่งบ้าน เพราะฟังปู่อ่ำเล่าการผจญบุญชนิดพิเรนทร์ให้ฟัง
"ปู่จ๋า แล้วอ้ายชนิดทำภาพปั้นหรือเอาคนทำนอนเป็นศพนั่นล่ะ มีความหมายยังไง?"
ผมถามปู่อ่ำโดยสนใจ ถ้าเราทำเล่นมันจะสนุกดี
"อ๋อ! อ้ายอย่างที่ว่านี่ไม่มีอะไรหรอก มันก็ทำเล่นกันสนุกๆ เอาคนจริงๆ มาทาสีให้เป็นคล้ายผีตาย แล้วเอาน้ำเชื่อมราดตัวให้เป็นน้ำเหลือง พวกแมลงวันก็มาตอมกันหึ่งๆ แล้วก็หามไปบอกบุญตามบ้านรู้จักกัน บอกชื่อผู้ตายให้ใครๆ รู้ เขาก็ช่วยกันให้เงินทำบุญ สนุกดี เฮฮากันตามบรรดาญาติและเพื่อนฝูง เมื่อก่อนเขาเล่นกันยิ่งไปกว่าครั้งหลัง ทำเป็นญาติหรือเพื่อนเดินร้องไห้ตามศพ พอได้เงินใส่ขันพอสมควรแล้วก็หามไปวัด ทอดผ้าป่าไปเลย"
"เอ! เราเอามั่งแฮะ ฉันเป็นตัวผีตายเอง" ตาเฮงร้องขึ้น พวกที่ฟังอยู่ก็พากันฮาขึ้นครืนใหญ่ ต่างร้องสนับสนุนตาเฮงว่าถ้าจะดี
"อย่าเลย อย่าเล่นเลย" เสียงคุณยายแก่คนหนึ่งร้องค้านขึ้น แกคือแม่แก่ในบ้านนั้นคนหนึ่ง "เล่นอะไรอย่าให้มันแช่งตัวเองเลยน่ะ มันไม่เป็นมงคลเว้ย" แกลุกขึ้นยืนห้าม
"ปัดโธ่ป้า คนเรามันตายด้วยกันทั้งนั้น ถืออะไร้" ตาเฮงค้านและหัวเราะการถือโชคถือลางของแม่เฒ่าผ่อน
