หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
119
ตามมีตามเกิด จัดการสวดในคืนนั้น ความเงียบสงัดวังเวงได้เกิดขึ้นกับทุกคน ที่ทนสลดใจไม่ไหวก็กรอกเหล้าเข้าไปดับความเศร้า ปู่อ่ำก้มหน้าโคลงหัว บ่นว่าผ้าป่าปีต่อไปเลิกฉลองกันที มีศรัทธาก็ร่วมบริจาคแล้วนำมาวัด ความตายของตาเฮงเป็นบทเรียน การกุศลที่กินเหล้าเสียจนมีการตายเกิดขึ้นในงานมงคลจะดีอย่างไรกัน แม่แก่ผ่อนบ่นว่า "กูว่าแล้ว อ้ายเฮงเว้ย เวรของมึง ดูไว้เถอะโว้ยทุกคนๆ การเล่นพิเรนทร์น่ะมันไม่เหมาะ" ทุกคนไม่มีใครเถียงแม่แก่เลย เพราะเห็นแต่สนุกจึงทุกข์ถนัด
ผมคิดแล้วคิดอีกว่าผมจะอยู่ฟังสวดอภิธรรมอีกจะไหวหรือไม่ ผมจะต้องเดินออกจากวัดไปคนเดียว ครั้นจะค้างบ้านปู่อ่ำอีกคืนก็ห่วงบ้านเพราะค้างมาคืนหนึ่งแล้ว ผมสังเกตสีหน้าอีกหลายคนที่จะต้องเดินผ่านทางที่ตาเฮงหัวทิ่มโคลนตายว่ามีความหนักใจตามๆ กันมากกว่าพวกที่อยู่บ้านใกล้ๆ ปู่อ่ำที่จะต้องเดินทางกลับบ้านผ่านแดนตายของตาเฮง ส่วนผมน่ะไม่ได้ผ่านทางอะไรกับโจรทั้งนั้น แต่จะต้องออกจากวัดคนเดียว และทั้งตาเฮงก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับผม ถ้าจะหาทางเลี่ยงเสียแต่ยังวันๆ เรื่องการเลี่ยงหนีพวกนี้ไปก็ยาก ประเดี๋ยวจะหาว่าผมหนีเอาตัวรอดในยามพวกพ้องมีทุกข์ ผมจึงออกอุบายอยากเหล้า ชวนเพื่อนบางคนไปหาเหล้าดื่มเพื่อดับความสลดใจนอกวัด จึงเลยหลุดออกมานอกวัดได้ พอดื่มกันหอมปากหอมคอเพียงขาแกว่งๆ ผมก็ขอตัวกลับบ้าน อ้างว่าห่วงบ้านส่วนเพื่อนอีกสองสามคนก็เดินเซๆ โงนๆ เข้าวัดไปอีก
นี่แหละครับเรื่องของผ้าป่าผีตายมีดังนี้ ผมเองอายุไม่ทันจะเห็นเขาเล่นกันหรอกครับ พอได้ยินปู่อ่ำเล่าให้ฟัง พวกเรามาเล่นกันเข้าก็มีเหตุดังนี้แหละ
