หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
121
...บัดนั้นฟ้าแลบ...แล้วมีพายุพัดอย่างแรงมาใส่เรา...เย็นเยือกเข้าจับหัวใจ ผมมองในความมืด เหมือนเห็นดวงตาใครสองดวงมองดูผม...
อ้ายป็อก
"เดี๋ยวนี้มันปล้นแท็กซี่กันบ่อยจริงๆ" เสียงนี้ดังอยู่ที่โต๊ะหนึ่งซึ่งอยู่ติดๆ กับโต๊ะผม ผมจึงเหลียวดู พบว่าผู้พูดเป็นกรรมกร และผู้ที่จิบกาแฟแล้วนิ่งฟังอยู่คือคนแท็กซี่
"บ่อยหน่อย พวกเราไม่มีทางสู้มันได้เลย" ชายแท็กซี่วนแก้วกาแฟแล้วพูดเสียงอ่อย
"ทำไมนะ! พวกแท็กซี่ของแกจึงไม่คิดสู้มันบ้าง พกมีดพกดาบไว้เล่นกะมันบ้าง" ชายกรรมกรพูดแล้วจ้องหน้าเพื่อนแท็กซี่
"ได้เมื่อไหร่ล่ะ ตำรวจไม่ให้แท็กซี่พกอาวุธเลย พวกปล้นมันเอาเข้าเมื่อไหร่ก็เอาอย่างสบายๆ ไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นเลย แท็กซี่ว่า
"ตำรวจจะรู้ได้ยังไงนะว่าเราแอบเอาอาวุธไป" ชายกรรมกรแย้ง
"ถ้าเขาตรวจพบเข้าก็มีผิด และก็ไม่รู้ว่าเขาจะตรวจเมื่อไหร่"
"ถ้าเขาตรวจพบ ก็บอกกับเขาไม่ได้หรือว่าเอาไว้ป้องกันตัว"
