หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
127
ใครหลบตัวรอดไปได้รวดเร็ว ตำรวจก็หมดทาง เขาไม่เสี่ยงในเรื่องจะโดดน้ำตามผมทั้งเครื่องแบบ
วันต่อมาผมก็ถูกใช้ให้โจรกรรมเรื่อยๆ ส่วนตัวหัวหน้านั้นครั้งหลังๆ ต้องออกทำการเอง โดยแยกไปทำทางรุ่นใหญ่ๆ ไม่เกี่ยวข้องกับรุ่นผม ผมทราบแว่วๆ ว่าปล้นแท็กซี่ ทำการได้ผลดี แต่ไม่นานนักก็หาเหยื่อยาก แท็กซี่โดนกันเข้ามากรายก็ชักขยาดไม่ยอมรับจ้างส่งง่ายๆ หัวหน้าจึงต้องวางแผนเล่นละครประกอบโจรกรรมตบตาแท็กซี่สุดแต่กาลเทศะ พอให้แท็กซี่เชื่อถือว่าผู้โดยสารนั้นเป็นผู้โดยสารที่แท้จริง
เมื่อหัวหน้ามุ่งโจรกรรมไปทางนั้น ทางโจรกรรมแผนกเด็กจึงไม่เข้มงวดนัก จะทำการได้ไม่ได้ ไม่ค่อยจะทุบตีด่าว่านักอย่างแต่ก่อน แต่การอดขนมของเด็กนั่นเองเป็นการบังคับตัวเองให้ทำ พวกผมจำเป็นจริงๆ ครับ ข้าวเช้าหนหนึ่ง ซึ่งกินกันพอบ้างไม่พอบ้าง กับข้าวก็ฝืดเคืองที่สุด ยืนพื้นปลาทูเค็ม หรือไม่ก็ปลาเค็มอื่นๆ ที่เขาใช้ต้มข้าวหมูและข้าวเป็ด ผักบุ้งผัดยืนโรงเสมอเหมือนผัดชนิดไม่ถึงน้ำมูกน้ำมันหรอกครับ ผัดพอร้อนฉ่าก็เอาฝาปิดให้ตายนึ่งก็ใช้ได้ กระเทียมไม่ต้องใส่อ้างว่าแพง พวกเราทั้งหมดเมื่อจบอาหารเช้าแล้วก็ทนอดกันไปจนเย็นจนค่ำ ถ้าคนไหนไปโจรกรรมมาได้ก็มีรางวัลให้พอเป็นกำลังใจ ถ้าหาไม่ได้ก็เป็นไปตามที่ว่า
วันหนึ่งผมฉกห่อผ้าเล็กๆ ของยายแก่ แล้ววิ่งหลบคนกลับเข้ามาซ่องได้ เอาห่อผ้านั้นส่งให้กับเมียหัวหน้าและหัวหน้า แล้วตลบกลับไปเดินฟังเหตุการณ์ที่ก่อไว้แล้วว่าจะวุ่นวายแค่ไหนเห็นคนมุงยายแก่นั้นอยู่สองสามคน ยายแก่นั้นเล่าให้ฟังไปร้องไห้ไป แกมีเด็กชายมาด้วยหนึ่งคนอายุราวๆ ห้าหกขวบ ในที่นั้นไม่มีใครรู้ว่าผมคือตัวการ ยายแก่นั่นก็จำผมไม่ได้
"แหม! มันร้ายกาจจริง" คนหนึ่งว่า
"มันทำไมเอาบ้างล่ะ" อีกคนถาม
"มันไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ แต่มันมือกาวเอากับคนแก่ แกมาจากหัวเมืองเที่ยวหาหลานสาว ข่าวว่าอยู่แถวๆ นี้ เลยโดนวิ่งราวหมดตัว ไม่มี
