หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
156
กินอย่างสบาย พวกฟังก็อือออสนับสนุนแล้วต่างก็กินขนมกัน
พอลุงผลอ จบลงไปแล้ว นายตั๊กก็เป็นผู้เล่าเรื่องการผจญภัยบ้าง พวกกัญชาต่างตั้งใจฟังตาเชื่องๆ นายตั๊กว่าเขาได้ไปล่าสัตว์กับฝรั่ง ผมตื่นใจจริงๆ พวกนี้คบกับฝรั่งทั้งนั้น เขามักจะพูดว่าฝรั่งสั่งงานยังงั้นยังงี้ เขาทำเสียงพูดอย่างแขกยามแล้วบอกว่าเป็นเสียงฝรั่งพูด เขาว่าฝรั่งพูด "เอ็งทำดีม๊ากมาก ฉันขอบใจเอ็ง" น่าแปลกที่ฝรั่งชอบพูดเอ็งๆ ข้าๆ ฉันๆ แต่ผมสนใจเรื่องการล่าสัตว์มากกว่าอะไรๆ จึงตั้งใจฟัง
เขาว่าการล่ากวางล่าอีเก้งลำบากมาก บังเอิญที่ชุมนุมสูบกัญชานั้นอยู่มุมเฉลียงเรือนแฝด ที่เสาต้นหนึ่งมีหัวกวางแขวนอยู่หัวหนึ่งมานมนานแล้ว นายตั๊กแหงนหน้าขึ้นชี้มือไปที่หัวกวางนั้นแล้วร้องว่า
"อ้ายตัวนี้ซิครับคุณแดง กว่าผมจะได้มาเลือดตาแทบกระเด็น" นายตั๊กบอกผม "โอย! ลำบากกะมันมาเหลือหลาย นี่มันตายเลยเอาหัวแขวนไว้เป็นที่ระลึก" เขาว่า ผมก็แหงนดูหัวกวางนั้น ดวงตามันแจ๋ว เขาสวยงามมาก
"แหม! ตามันแจ๋วยังกะเป็นๆ แน่ะ" พวกกัญชาคนหนึ่งว่า
"นี่ฝรั่งเขาใส่ยาไว้ เนื้อหนังไม่เน่า ดูยังกะเป็นๆ เลย" นายตั๊กอธิบาย
ความจริงหัวกวางหัวนี้ผมเคยดูเสมอๆ และเคยชมว่าเขาช่างทำเหมือนของจริงแท้ๆ คุณแม่เล่าว่าเขาทำที่เมืองฝรั่ง แล้วห้างแขกเอามาขาย คุณพ่อซื้อมาไว้นานแล้ว สำหรับแขวนเสื้อแขวนหมวกพวกที่มาในงานศพคุณย่า แต่นายตั๊กว่ากวางตัวนี้เป็นกวางตัวที่ได้มาจริงๆ มันตาย ฝรั่งก็ใส่ยาไว้จีงไม่เน่า ผมผู้ฟังชักอึกอัก หรือว่าคุณแม่จะไม่รู้เรื่องเดิมของเขากระมัง เลยนึกว่าคุณพ่อซื้อมาก็บอกกับผมอย่างนั้น
"นายตั๊กจับมาได้อย่างไรล่ะ?" ผมถามพร้อมกับแหงนดูหัวกวางนั้นไม่วางตา
"อ๋อ จับได้ตอนที่ผมไปพบมันกำลังยืนเก็บลูกเกดกินอยู่น่ะซิ" เขาว่า
"โอ้โฮ! ในป่ามีลูกเกดด้วยหรือ?" ผมร้องด้วยความตื่นเต้น และลูก
