หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
158
"กวางตัวนี้น่ารักน่าสงสารมาก มาตายเอาที่วังนี่เอง" นายตั๊กว่า "มันท้องเดินและตาย ใครคงแอบเอาอะไรให้มันกิน ท้องเลยเสียทำให้ตาย ผมเลยเอาหัวมันมาแขวนไว้ดูเป็นที่ระลึกเพราะลำบากตรากตรำมาด้วยกันตลอดป่า" นายตั๊กเล่าจบ ทุกคนถอนใจแล้วแหงนดูเจ้ากวางนั้นด้วยความสงสาร ในขณะนั้นเอง ได้เกิดเสียงประหลาดขึ้นในเรือนแฝดนั้น มันเป็นสัตว์ร้องอยู่ในความมืดของตัวเรือนใหญ่ พวกกัญชามีสีหน้าตกใจ ลุงผลอร้องว่า
"เอ๊ะ! มันเสียงกวางนี่แฮะ"
ทุกคนเหลียวไปดูตามเสียงนั้น แต่ความมืดเพราะไม่มีแสงไฟ เรามองตั้งนานจึงเห็นภาพเจ้าของเสียงอยู่ที่กลางตัวเรือนนั่นเอง ทุกคนตกใจ มันเป็นความจริง เสียงที่ร้องนั้นมีตัวมีตน กวางตัวขาวโพลนยืนอยู่ในความมืดในท่าทางตกใจและระแวงภัย ไม่มีใครรู้ว่านั่นมันมีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนเปลี่ยนจากท่านั่งธรรมดาเป็นนั่งยองๆ ตาเบิกกว้างจ้องมองเจ้ากวางขาวโพลนตัวนั้น และในชั่วขณะนั้นเอง เจ้ากวางนั้นก็กระโจนลงที่ชานชาลาและมันก็หายไปเฉยๆ
"เอ๊ะ! ผีโว้ย!" ใครคนหนึ่งร้องขึ้น พอขาดคำร้องจึงเกิดอลวนขึ้น ทุกคนผุดลุกฮื่อขึ้น บางคนวิ่ง ผมเองนั้นพอคำว่าผีดังขึ้น ผมก็ผละออกวิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเรือนที่คุณแม่และคุณป้ายังนั่งคุยกันอยู่ ทั้งสองคนตกใจเมื่อเห็นผมวิ่งเข้าไปหา
เมื่อคุณแม่และคุณป้าฟังผมเล่าให้ฟังแล้วกลับดุผมอย่างหนักว่า ไปเชื่อคำโกหกของเจ้าพวกสูบกัญชา ผมเถียงว่าผมเห็นกวางนั้นจริงๆ วิ่งอยู่ในเรือนแฝด ตัวมันขาวราวกับกระดาษ คุณแม่กับคุณป้านิ่งอึ้ง แต่อ้อมแอ้มว่าอ้ายพวกนี้เล่นสัปดนมันทำขึ้นล้อเด็ก พูดแล้วไล่ผมเข้าเรือน แล้วคุณแม่คุณป้าก็รีบปิดประตูเรือน แล้วทั้งสองก็มองตากันพลางไล่ผมเข้ามุ้ง ผมไม่มีความรู้สึกว่าผีหรือไม่ใช่ผี มองเห็นมันเป็นกวางจริงๆ ผมนอนคิดถึงเรื่องกวางตัวนั้นที่นายตั๊กเล่าให้ฟังทุกๆ ตอนจบหลับไป
