ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:เปิดกรุ (๒) - เหม เวชกร - ๒๕๓๘.pdf/154

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
161
 

แกกำชับผมอีก และเหลียวหน้าเหลียวตาไปรอบๆ คล้ายจะกลัวคุณแม่ได้ยิน ผมเลยไม่ได้พูดอะไรอีก เก็บเป็นความลับไปเลย นี่แหละครับเรื่องของบ้านเก่า ที่รักษาไว้ไม่ได้เกิดจากฐานะของคุณพ่อและคุณลุงตกต่ำมานานแล้ว ผู้คนที่อยู่ร่วมบ้านด้วยก็ส่วนมากเป็นคนครั้งคุณปู่ มาหลังๆ นี้ก็ไม่เสียเงินเสียทองอะไรที่เขารับใช้ เขาอยู่ด้วยความภักดี แต่ลงท้ายก็ต้องเป็นแพแตกกันไปจนได้ คุณพ่อก็ขายที่บ้านให้กับรัฐไปด้วยราคาไม่งามนัก และไปซื้อบ้านเล็กๆ อยู่ และบัดนี้ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ก็สิ้นไปหมดแล้ว ผมก็ครองบ้านใหม่อยู่ ซึ่งไม่ใช่แบบไทย ครั้นอยากจะกลับมีบ้านแบบเก่าอีกก็หมดปัญญาด้วยเรื่องเงิน