หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
177
เพราะจะลงเองไม่ได้ตัวมันแข็ง พ่อผลักผมขึ้นเรือน ผมขึ้นอย่างว่าง่าย อาเข็มและหญิงอีกคนนั่งอยู่ในเรือนอย่างตระหนกตกใจ กอดอกนั่งยองๆ ตาเหลือก ผมก็โดดเข้าไปนั่งในกิริยาเดียวกัน รู้สึกจะจับไข้ เมื่อเข้าแสงไฟเต็มที่จึงเห็นว่าพ่อผูกพระเต็มคอ ทั้งมีมงคลสวมหัวด้วย
"กูนึกแล้ว!' พ่อว่า 'มึงเล่าให้กูฟังเมื่อเย็น กูสังหรณ์ใจ กูจึงเตรียมตัวไว้ ไม่งั้นมึงตายแน่อ้ายกล่อม'
"ผมร้องไห้ พูดอะไรไม่ออก มีความกลัวจับใจหนาวสั่นราวเป็นไข้ พ่อแกถอดมงคลที่หัวแกแล้วมาใส่หัวผม ผมยังร้องไห้ไม่อยากจะหยุด ทั้งกลัวทั้งเสียใจ ผมรักแม่บุญยิ่งแทบจะกลืน แม่บุญยิ่งมาหลอกผมได้ ทั้งมาแนะนำบังคับให้ผมผูกคอตาย พ่อแกนึกขึ้นได้ว่าจะระงับการขวัญเสียของผมและตัวแกเองก็ต้องอาศัยสุรา แกจึงยกขวดสุรามากรอกเข้าไปถี่ๆ และให้ผมดื่มให้หมดแก้วใหญ่ ในครู่เดียว ฤทธิ์เดชสุราก็ทำให้ใจคอชื้นขึ้น
"กว่าจะรุ่งเช้ารู้สึกว่าแย่มาก ผมนอนไม่หลับเลย ความหวาดระแวงก็ยังมีอยู่ และห่วงอ้ายทุยมันพังคอกออกมาช่วยผม แล้วยังไม่ได้กลับเข้าคอก อ้ายทุยเอ๋ย เจ้าซื่อสัตย์นัก พอเช้าขึ้นผมดื่มสุราเติมเข้าไปอีก แล้วรีบลงไปดูอ้ายทุย ก็เห็นมันคงยังยืนเคี้ยวฟางอยู่กับอีเกที่ลานบ้าน ผมก็เลยไปเอาฟางแห้งมาเติมให้มันอีก แล้วกลับเข้าครัวหุงข้าวทำกับข้าว ในระหว่างกินข้าว พ่อแกพูดว่าแกจะไปเผาศพแม่บุญยิ่งที่กรุงเทพฯ ผมใจหาย ผมจะอยู่คนเดียวอย่างไรได้เล่า ห่วงทั้งบ้าน ห่วงทั้งควาย ผมกลัวแม่บุญยิ่งจริงๆ ครับคุณ"
เสียงผู้ใหญ่เติมหัวเราะหึๆ พวกเราหันไปมองแกทั้งหมด แกกำลังรินเหล้า
"พอน้าด่วนไปเผาศพอียิ่งซี ผมเลยเดือดร้อนไปด้วย" ผู้ใหญ่ว่า
"อ้าว! ผู้ใหญ่ก็ร่วมกับเขาด้วยรึ?" พวกเราถาม
"ทำไงได้ล่ะครับ มันอยู่เห็นๆ กันแค่นี้ต้องช่วยกัน ผมเอาควายสองตัวมาอยู่ฝั่งบ้านผม แล้วผมไปนอนเป็นเพื่อนอ้ายกล่อมที่บนเรือน ก็หมด
